Jæja, er búinn að setja Chernobyl video-in inn á youtube. Restin verður að bíða aðeins, þetta tekur óratíma með slow nettengingu.
Á leiðinni til Chernobyl, þann 22. Júní. Með í för voru auðvitað Andrés og Gauti, auk franskrar stelpu og foreldrar hennar sem voru frakki og þýsk kona. Ég fékk að sitja fram í með bílstjóranum:
Fyrsta check-point á leiðinni. Það afmarkar ytra bannsvæðið (exclusion zone) og þar fyrir innan er öll búseta bönnuð. Það er mislangt frá kjarnorkuverinu eftir því úr hvaða átt þú kemur, en þessi stöð er í um 20 kílómetra fjarlægð:
Eftir stutta kynningu og hádegismat í aðalstöðvum Chernobyl interinform í Chernobyl lögðum við af stað með leiðsögumanninum okkar. Chernobyl sjálf er lítill bær rétt sunnan við kjarnorkuverið sem er í dag notaður sem höfuðstöðvar stjórnsýslunnar fyrir kjarnorkuverið og hreinsunarstarfið. Þar búa starfsmenn inni á svæðinu, enda er geislun þar undir hættumörkum. Fyrsta stopp var á fyrrum fótboltavelli í bænum, þar sem búið var að raða upp nokkrum tækjum sem höfðu verið notuð í hreinsunarstarfinu. Við báðum leiðsögumanninum að beina Geigermælinum að einu tækinu og það fór að sýna á bilinu 500 - 1000 Röntgen/klst., langt yfir hættumörkum, sem eru um 40.
Eftir að hafa komið við á nokkrum stöðum, þar á meðal minnismerki um slysið, ókum við í gegn um annað check-point. Þar er ekið inn á innra bannsvæðið. Þar geislavirkni umtalsverð og ekki unnt að leyfa neina langvarandi dvöl. Eftir að hafa ekið í um 10 mínútur eftir það fór spenningurinn vaxandi, og brátt komum við upp að kjarnaofnum 5 og 6 auk kælistrompa, sem hvoru tveggja var í byggingu á þeim tíma er kjarnaofn 4 sprakk, þann 26. apríl 1986:
Við ókum eilítið lengra, og þá kom kjarnaofn 4 í ljós, ásamt eldri kjarnaofnum 1, 2 og 3. Þögnin var óþægileg:
Við héldum áfram og í raun bak við kjarnorkuverið á leið okkar að kjarnaofni no. 4. Spennan var orðin ansi mikil þarna og loks tókum við vinstri beygju inn á bílaplan við inngang að kjarnaofni no. 4. Við blasti þessi sýn sem maður hefur séð alloft áður í sjónvarpinu. Turninn sérkennilegi sem einkennir bygginguna og svo auðvitað líkkistuna (þekkt sem sarcophagus) sem byggð var utan um kjarnaofninn á mettíma árið 1986. Margir þeirra sem byggðu hana lifðu ekki lengi þará eftir. Við innganginn var búið að útbúa lítið torg og (enn eitt) minnismerkið. Þar var garðyrkjufólk að slá gras og hirða. Heldur súrrealískt að heyra hvininn í sláttuorfi við hliðina á þessu skrímsli. Tók hugann pínku aftur í sláttinn í bæjarvinnunni í gamla daga. Ekki alveg það sem maður átti von á þarna:
Við vorum að brenna upp á tíma þegar þarna var komið, svo við gátum því miður ekki gefið okkur eins mikinn tíma þarna eins og okkur langaði til. Héldum inn í Pripyat og gátum ekki verið þar lengi heldur. Við Íslendingarnir vorum ekki par ánægðir með það, enda eitt það sérstæðasta sem maður sá í ferðinni. Tók eitt video þar sem ég á eftir að setja inn á youtube. Geri það við fyrsta tækifæri. En þegar við vorum búin að skoða Pripyat ókum við sem leið lá yfir Pripyat ána og að litlum bóndabæ þar sem enn er búið. Á sumum bóndabæjum fékk eldra fólk að búa áfram að eigin ósk, enda komið á þann aldur að ekki skipti það miklu úr hverju það dæi. Á leiðinni ókum við í gegn um Rauða skóginn, en það er eitt geislavirkasta svæðið þar sem mikið af geislavirkri ösku féll yfir það í brunanum sem varð í kjölfar sprengingarinnar. Nafnið kemur til þar sem öll tré á svæðinu sviðnuðu við öskufallið. Skógurinn var mikið til felldur í kjölfar slyssins, en tré farin að vaxa upp á nýtt í dag. Að sögn vísindamanna, sem rannsaka ný tré sem vaxa upp, þá á sér stað eilítið stökkbreyting á barrnálum. Við báðum leiðsögumanninn að munda Geigermælinn, og hann sýndi rúm 1000 Röntgen/klst. Allt upp í 1500. Víða meðfram veginum sá maður gulan aðvörunarþríhyrning með kjarnorkutákninu, og manni leið ekkert sérstaklega vel. Gott að bíllinn bilaði ekki:
Á leið að Pripyat ánni:
Á leið yfir Pripyat ána:
Á myndskeiðinu hér á eftir erum við komin inn í bóndabæinn. Þarna bjuggu tvær gamlar konur sem lifðu af landsins gæðum og stuðningi afkomenda. Þær buðu okkur inn í bæinn og ekki leið á löngu þangað til búið var að draga fram heimabruggaðan vodka, auk spægipylsu og súrsaðrar gúrku. Hljóðið sem heyrist í byrjun sem gemsi leiðsögumannsins sem fór að pípa á fullu:
Gamla konan á fullu að undirbúa veisluna. Heyrist í bílstjóranum okkar muldra eitthvað í bakgrunninum. Fámáll maður sem talaði enga ensku:
Enn eitt myndskeiðið úr bóndabænum. Gamla konan kvartaði mikið yfir því hvað Andrés var duglegur að taka ljósmyndir og skildi ekkert af hverju hann nýtti ekki tímann til að sulla í sig vodka. Vodkinn var rótsterkur og það stóðu út úr okkur eldtungurnar, nánast í bókstaflegri merkingu. Gömlu konunni fannst ekki mikið til okkar norðurlandabúanna koma og fussaði yfir því hvað tæmdist seint úr glösunum okkar.Hún var samt ósköp góðleg og ég gat spurt hana nokkurra spurninga sem hún svaraði með glöðu gleði.
Þetta var síðasta vídeóið sem ég tók í Chernobyl túrnum, en ég tók nokkra ljósmyndir líka sem ég mun hlaða á vefinn bráðlega. Einnig tók ég fleiri vídeó sem detta inn fljótlega.
Wednesday, August 1, 2007
Monday, July 30, 2007
Sunday, July 22, 2007
Myndir bráðlega
Ég tók þó nokkuð af myndum úti í Kiev, auk nokkurra hreyfimynda. Reikna með að setja það á vefinn von bráðar, þannig að það gæti verið góð hugmynd að kíkja hingað inn af og til og sjá hvort ég sé ekki búinn að setja hlekk á þær...
Thursday, July 12, 2007
Heim í heiðardalinn
"Góðir farþegar, velkomnir heim". Gamalkunna kveðjan - sem er sennilega einstök meðal flugfélaga - gall við rétt eftir að Snorri Þorfinnsson snerti flugbrautina í Keflavík og maður áttaði sig á því að gott ferðalag væri að lokum komið.
Flugið gekk ágætlega. Vélinni frá Kiev seinkaði að vísu um klukkutíma í heildina, eftir seinkun á fluginu frá London og smá bið í flughlaðinu á flugvellinum á Boryspil. Það kom þó ekkert að sök þar sem þrír tímar voru frá áætlaðri lendingu í London í flugið upp á Klaka. Bilið styttist í mjög hóflega bið á Heathrow.
Það var þó pínku stress á tímabili snemma dags fyrir flugið, þar sem ég tók mér aðeins lengri tíma í síðasta hádegisverðinn í Kiev en ég ætlaði mér, og áttaði mig líka á því að ég væri kannski ekki að reikna með nógu miklum tíma til að koma mér á flugvöllinn eins og ég þyrfti. En sem betur fer var ekki mikið af fólki á leiðinni í flug þegar ég mætti á völlinn (ólíkt því sem það var síðast þegar ég gerði það, en þá var heil Eurovision-keppni á leiðinni í flug á sama tíma). Ég rann því beint í gegn. Bókaði töskuna mína í transit alla leið til Keflavíkur.
Þegar komið var í Leifsstöð fann ég hvernig þreytan helltist yfir mig, enda var klukkan orðin hálfþrjú að nóttu á úkraínskum tíma. Við færibandið sannfærði ég sjálfan mig um að taskan myndi eflaust ekki sýna sig, að hún væri valsandi einhvers staðar um óravíddir Heathrow. En gamli garmurinn birtist nokk snemma, mér til ómældrar gleði. Við útganginn bættist óvænt ánægða, en mamma og pabbi biðu þar eftir mér. Nýkominn úr bústaðnum.
En skemmtilegri og athyglisverðri dvöl í Kiev og Úkraínu er nú lokið. Þetta var virkilega þess virði og manni líður mjög vel eftir að hafa prófað að upplifa þennan heimshluta líkt og heimamennirnir upplifa hann. Að búa í (nokkuð) dæmigerðri íbúð og ferðast um á rush-hour inn í borgina á virkum dögum og vera almennt í allt annarri rútínu en maður upplifir heima á gamla Klakanum. Krímskaginn var síðan alveg nýr heimshluti sem opnaðist fyrir manni. Fallegur staður sem maður á örugglega eftir að heimsækja aftur.
Úkraína er land sem á framtíðina fyrir sér. Ég las grein nýlega um stjórnmál í Úkraínu sem innihélt mjög góða greiningu á stöðu mála og hrakti að mestu áhyggjur um meiri óstöðugleika en verið hefur. Í raun eru úkrainumenn margir hverjir ánægðir með stjórnmálarifrildið þar sem það héldi stjórnmálamönnunum frá því að vera með puttana í hlutum sem þeir ættu ekki að vera með puttana í. Og úkraínumenn eru klárt fólk og ámenntaðir í ýmsum greinum. Aðlaðandi launakostnaður hlýtur í auknum mæli að laða til sín framleiðslufyrirtæki annars staðar frá og ýta undir áframhaldandi hagvöxt. En það er mikið verk framundan á mörgum sviðum, og gaman að fylgjast með því á næstu árum hvernig málin þróast. Og maður lítur við af og til, það er á hreinu.
Do svidaniya, og takk fyrir að lesa!
Ykkar Sammi
Flugið gekk ágætlega. Vélinni frá Kiev seinkaði að vísu um klukkutíma í heildina, eftir seinkun á fluginu frá London og smá bið í flughlaðinu á flugvellinum á Boryspil. Það kom þó ekkert að sök þar sem þrír tímar voru frá áætlaðri lendingu í London í flugið upp á Klaka. Bilið styttist í mjög hóflega bið á Heathrow.
Það var þó pínku stress á tímabili snemma dags fyrir flugið, þar sem ég tók mér aðeins lengri tíma í síðasta hádegisverðinn í Kiev en ég ætlaði mér, og áttaði mig líka á því að ég væri kannski ekki að reikna með nógu miklum tíma til að koma mér á flugvöllinn eins og ég þyrfti. En sem betur fer var ekki mikið af fólki á leiðinni í flug þegar ég mætti á völlinn (ólíkt því sem það var síðast þegar ég gerði það, en þá var heil Eurovision-keppni á leiðinni í flug á sama tíma). Ég rann því beint í gegn. Bókaði töskuna mína í transit alla leið til Keflavíkur.
Þegar komið var í Leifsstöð fann ég hvernig þreytan helltist yfir mig, enda var klukkan orðin hálfþrjú að nóttu á úkraínskum tíma. Við færibandið sannfærði ég sjálfan mig um að taskan myndi eflaust ekki sýna sig, að hún væri valsandi einhvers staðar um óravíddir Heathrow. En gamli garmurinn birtist nokk snemma, mér til ómældrar gleði. Við útganginn bættist óvænt ánægða, en mamma og pabbi biðu þar eftir mér. Nýkominn úr bústaðnum.
En skemmtilegri og athyglisverðri dvöl í Kiev og Úkraínu er nú lokið. Þetta var virkilega þess virði og manni líður mjög vel eftir að hafa prófað að upplifa þennan heimshluta líkt og heimamennirnir upplifa hann. Að búa í (nokkuð) dæmigerðri íbúð og ferðast um á rush-hour inn í borgina á virkum dögum og vera almennt í allt annarri rútínu en maður upplifir heima á gamla Klakanum. Krímskaginn var síðan alveg nýr heimshluti sem opnaðist fyrir manni. Fallegur staður sem maður á örugglega eftir að heimsækja aftur.
Úkraína er land sem á framtíðina fyrir sér. Ég las grein nýlega um stjórnmál í Úkraínu sem innihélt mjög góða greiningu á stöðu mála og hrakti að mestu áhyggjur um meiri óstöðugleika en verið hefur. Í raun eru úkrainumenn margir hverjir ánægðir með stjórnmálarifrildið þar sem það héldi stjórnmálamönnunum frá því að vera með puttana í hlutum sem þeir ættu ekki að vera með puttana í. Og úkraínumenn eru klárt fólk og ámenntaðir í ýmsum greinum. Aðlaðandi launakostnaður hlýtur í auknum mæli að laða til sín framleiðslufyrirtæki annars staðar frá og ýta undir áframhaldandi hagvöxt. En það er mikið verk framundan á mörgum sviðum, og gaman að fylgjast með því á næstu árum hvernig málin þróast. Og maður lítur við af og til, það er á hreinu.
Do svidaniya, og takk fyrir að lesa!
Ykkar Sammi
Monday, July 9, 2007
Geisp ... kominn til Kiev
Thad var ekki mikid sofid i lestinni i nott. Fyrst um sinn var eg samferda frekar ungu folki i klefanum minum aleidis fra Simferopol, konu um fertugt og ungu pari a minu reiki. Unga parid for ut i Dniepropetrovsk, sem er onnur eda thridja staersta borg Ukrainu og er midja vegu milli Simferopol og Kiev. I stadinn volsudu inn hjon i adeins eldri kantinum, pinku hifud. Karlinn tho heldur meira en konan. Hann lagdist nanast strax utaf i nedri kojuna sem thau voru med (enda klukkan ordin ellefu um kvold) og konan hans (eg geri rad fyrir ad thetta hafi verid konan hans, tho eg viti thad reyndar ekki alveg fyrir vist) priladi med herkjum upp i efri kojuna. Reyndar vaknadi karlinn stuttu eftir ad lestin lagdi af stad ad nyju, og tha reyndi konan ad troda honum upp i efri kojuna, en eftir thrjar misheppnadar tilraunir, thar sem mer leist ekkert a blikuna a timabili, gafst hun upp a thvi og thau heldu afram ad sofa i somu kojum og adur.
Nema hvad, ad karlinn reynist thessi lika otrulega mulningsvel thegar i draumheimana var komid. Thvilikar hrotur hef eg aldrei heyrt, og er tha ymsu vanur (thid takid thad til ykkar sem vitid upp a ykkur skommina). Eg taldi um 20 olik fyrirbrigdi af hrotum thar sem eg la hinum megin vid 1 m breida ganginn sem skilur ad kojurnar, svefnvana med meiru og bolvandi sjalfum mer i sand og osku fyrir ad gleyma Peltornum heima a Baldursgotunni. Hugsa tho ad hann hefdi ekki dempad nema kannski 20 desibel. Astandid var tho skarra thegar lestin komst a "blussandi siglingu" (sem eru tho sennilega ekki meira en 70 km/klst) og allt for ad hristast og skjalfa. Hroturnar i kallinum drukknudu thannig adeins i umhverfishljodum. Sidan steinthagnadi karlinn um thrjuleytid i nott! Hroturnar nanast steinhaettu, og mig for loks ad syfja eitthvad af viti. Nema hvad ad um fimmleytid var lidid raest upp, thvi vid vorum loks ad renna i hladid i Kiev. Eg hugsa ad eg hafi ekki blundad i mikid meira en klukkutima i nott.
Thegar til Kiev var komid atti eg eftir ad finna mer hotel. Var tho med eitt i sigtinu, sem Andres og Gauti gistu a thegar their voru her. Stort hotel og ekki svo dyrt. Nema hvad ad reception thar opnar ekki fyrr en kl. niu. Thad voru thvi god rad dyr hvad eg gaeti gert i thessa thrja klukkutima sem voru a milli. A lestarstodinni i Kiev spottadi eg nokkra agaeta "haegindastola" (ur timbri). Eg fekk mer thvi eitthvad smaraedi ad borda og lagdi mig sidan i einum stolnum. Setti derhufuna fyrir hausinn eins og alvoru sveitarmadur. Skar mig tho ekkert ur, thvi i kringum mig var fjoldi folks steinsofandi.
Thegar klukkan nalgadist niu tok eg metroinn inn i borgina og skradi mig inn a hotelid. Sem betur fer attu their til herbergi. Eg reyndi ad leggja mig til kl. 12 ef nadi ekki ad sofna. Svona er thetta stundum, ad ef threytan er ordin of mikil tha sofnar madur ekki. Ad minnsta kosti ekki eg. En um hadegid var eg engu ad sidur hressari og for ut og fekk mer i gogginn.
Flugid a morgun er adeins seinna en mig minnti. Klukkan halfthrju ad stadartima. Lendi i Keflavik um halftolf annad kvold, eda um halfthrju ad ukrainskum tima. Reikna thvi med thvi ad vera pinku dasadur thegar eg lendi.
Thad er thvi farid ad styttast i ad madur maeti aftur i leikskolann.
Nema hvad, ad karlinn reynist thessi lika otrulega mulningsvel thegar i draumheimana var komid. Thvilikar hrotur hef eg aldrei heyrt, og er tha ymsu vanur (thid takid thad til ykkar sem vitid upp a ykkur skommina). Eg taldi um 20 olik fyrirbrigdi af hrotum thar sem eg la hinum megin vid 1 m breida ganginn sem skilur ad kojurnar, svefnvana med meiru og bolvandi sjalfum mer i sand og osku fyrir ad gleyma Peltornum heima a Baldursgotunni. Hugsa tho ad hann hefdi ekki dempad nema kannski 20 desibel. Astandid var tho skarra thegar lestin komst a "blussandi siglingu" (sem eru tho sennilega ekki meira en 70 km/klst) og allt for ad hristast og skjalfa. Hroturnar i kallinum drukknudu thannig adeins i umhverfishljodum. Sidan steinthagnadi karlinn um thrjuleytid i nott! Hroturnar nanast steinhaettu, og mig for loks ad syfja eitthvad af viti. Nema hvad ad um fimmleytid var lidid raest upp, thvi vid vorum loks ad renna i hladid i Kiev. Eg hugsa ad eg hafi ekki blundad i mikid meira en klukkutima i nott.
Thegar til Kiev var komid atti eg eftir ad finna mer hotel. Var tho med eitt i sigtinu, sem Andres og Gauti gistu a thegar their voru her. Stort hotel og ekki svo dyrt. Nema hvad ad reception thar opnar ekki fyrr en kl. niu. Thad voru thvi god rad dyr hvad eg gaeti gert i thessa thrja klukkutima sem voru a milli. A lestarstodinni i Kiev spottadi eg nokkra agaeta "haegindastola" (ur timbri). Eg fekk mer thvi eitthvad smaraedi ad borda og lagdi mig sidan i einum stolnum. Setti derhufuna fyrir hausinn eins og alvoru sveitarmadur. Skar mig tho ekkert ur, thvi i kringum mig var fjoldi folks steinsofandi.
Thegar klukkan nalgadist niu tok eg metroinn inn i borgina og skradi mig inn a hotelid. Sem betur fer attu their til herbergi. Eg reyndi ad leggja mig til kl. 12 ef nadi ekki ad sofna. Svona er thetta stundum, ad ef threytan er ordin of mikil tha sofnar madur ekki. Ad minnsta kosti ekki eg. En um hadegid var eg engu ad sidur hressari og for ut og fekk mer i gogginn.
Flugid a morgun er adeins seinna en mig minnti. Klukkan halfthrju ad stadartima. Lendi i Keflavik um halftolf annad kvold, eda um halfthrju ad ukrainskum tima. Reikna thvi med thvi ad vera pinku dasadur thegar eg lendi.
Thad er thvi farid ad styttast i ad madur maeti aftur i leikskolann.
Saturday, July 7, 2007
Lagt i 'ann
Legg af stad aftur til Kiev a morgun. Tharf ad skila af mer bilnum a flugvollinn i Simferopol a morgun um hadegisbil, thannig ad eg tharf ad leggja af stad hedan um klukkutima fyrr. Lestin leggur af stad kl. halfthrju, thannig ad eg hef nokkra tima til ad skoda mig um i borginni adur en hun leggur af stad.
Eyddi thessum sidasta degi a strondinni i Alushta. Er ordinn vel flamberadur eftir nokkra daga a strondinni. Her er lif og fjor a kvoldin lika, rett eins og i Jalta, en madur verdur half dasadur eftir langan dag i steikjandi solinni svo madur er litid ad pina sig a einhverju djammi herna. Enda til litils thegar madur getur ekkert tjad sig vid folkid herna. Madur laetur ser thad duga ad snaeda kvoldverd a utiveitingahusi med lifandi tonlist, yfirleitt idilfogrum ballodum sungnum af einsmanns hljomsveit.
Lestin kemur til Kiev allt of snemma, eda um kl. sex um morguninn. Eg a enn eftir ad finna mer hotel thessa sidustu nott, en er med nokkur numer sem eg hringi i a morgun. Vona thvi ad eg geti stungid mer beint inn a hotel thegar eg kem til borgarinnar. Ef ekki tha hefur Konni bodid mer ad gista heima hja honum thessa sidustu nott, en eg aetla ad reyna ad sleppa thvi i lengstu log.
A ekki von a thvi ad blogga neitt fyrr en hugsanlega i Kiev a manudaginn. Thannig ad thangad til tha: Da svidanja!
Eyddi thessum sidasta degi a strondinni i Alushta. Er ordinn vel flamberadur eftir nokkra daga a strondinni. Her er lif og fjor a kvoldin lika, rett eins og i Jalta, en madur verdur half dasadur eftir langan dag i steikjandi solinni svo madur er litid ad pina sig a einhverju djammi herna. Enda til litils thegar madur getur ekkert tjad sig vid folkid herna. Madur laetur ser thad duga ad snaeda kvoldverd a utiveitingahusi med lifandi tonlist, yfirleitt idilfogrum ballodum sungnum af einsmanns hljomsveit.
Lestin kemur til Kiev allt of snemma, eda um kl. sex um morguninn. Eg a enn eftir ad finna mer hotel thessa sidustu nott, en er med nokkur numer sem eg hringi i a morgun. Vona thvi ad eg geti stungid mer beint inn a hotel thegar eg kem til borgarinnar. Ef ekki tha hefur Konni bodid mer ad gista heima hja honum thessa sidustu nott, en eg aetla ad reyna ad sleppa thvi i lengstu log.
A ekki von a thvi ad blogga neitt fyrr en hugsanlega i Kiev a manudaginn. Thannig ad thangad til tha: Da svidanja!
Sevastopol og sidasti dagurinn
Sidasti heili dagurinn minn a Krimskaganum runninn upp.
Thegar eg for a faetur i gaer hafdi vedrid heldur betur breyst. Skyjad og dumbungur auk thess sem gekk med skurum inn a milli. Eg akvad thvi ad skella mer i biltur til Sevastopol og sja hvad su agaeta borg hefdi upp a ad bjoda.
Vegurinn til Sevastopol er sa sami og til Jalta nema hvad madur ekur um 80 km lengra. Vegurinn liggur nanast allur medfram strandlengjunni nema sidustu 15 km. Thar fer vegurinn yfir skard og liggur um dalverpi thar til ekid er inn i Sevastapol. Mjog falleg og skemmtileg leid ad keyra. Ekki mikid um flutningabila eda party-lodur, thannig ad aksturinn var nokkud afslappadur. Sa samt fjoldann allan af blomum og kronsum i vegkantinum, og alveg ljost ad thessi vegur er ad krefjast fjolda lifa i umferdinni herna, rett eins og sennilega allir adrir vegir i Austur Evropu.
Sevastopol kom skemmtilega a ovart. Fyrst syndist manni hun vera daemigerd sovjetborg med kommablokkum i rodum thegar ekid var inn eftir adalgotunni, en vid hofnina tok vid annad og fallegra umhverfi. Eg reyndar byrjadi a thvi ad villast eitthvert lengst ut i buskann. Tok vitlausa beygju inni i midborginni og endadi ut a einhveju nesi med litlum kommablokkum og engum a ferli nema nokkrum kottum. Ok thvi til baka og ratadi aftur a stadinn thar sem eg tok vitlausu beygjuna. Lagdi vid adaltorgid i baenum og byrjadi a ad leita uppi eitthvad ad borda. A endanum vard thad Makki eins og svo oft adur.
Eg vardi deginum i ad rolta um midbaeinn og hofnina. Fullt af turistum tharna lika, rett eins og Jalta og Alushta, en faestir virdast dvelja tharna eitthvad. Sevastopol er ekki strandborg, heldur hafnarborg. Folk heimsaekir hana bara i stuttan tima, jafnvel bara dagsturum. For i stutta skemmtisiglingu med fleyi sem kallast "Vega" og sigldi med mig og nokkra russneska turista um innri hofnina. Skemmtileg sigling med leidsogn sem eg skildi ekki bofs i, en sa alla veganna alls kyns fley tharna i hofninni. Allt fra Drattarbatum, flutningaskipum, herskipum og kafbatum nidur i skonnortur, skutur og arabata. Hressandi.
Midborg Sevastopol og hofnin, sem er frekar stor, er mjog falleg. Borgin liggur mjog skemmtilega i haedottu landslagi og arkitekturinn i midborginni er fallegur. Mikid af husum sem verid er ad gera upp og toluvert af nyjum husum i byggingu. Enda er hofnin bissi og russneski flotinn ekkert a leidinni thadan virdist vera.
Siddegis var vedrid ordid betra og eg helt aftur aleidis til Alushta. Kom reyndar vid i Jalta og fekk mer ad borda. For upp a hotel um niuleytid og aetladi rett adeins ad hvila mig, en endadi a thvi ad steinsofna og vakna aftur um tolfleytid. Helt tha bara afram ad lulla og vaknadi kl. tiu i morgun.
I dag er betra vedur, og eg aetla thvi bara ad eyda thessum sidasta degi a strondinni her i Alushta. Nota vindsaengina godu og endurnyja kynning vid vini mina marglytturnar.
A morgun ek eg aftur til Simferopol og skila af mer bilnum a flugvellinum. Lestin leggur af stad um halfthrjuleytid og rennur i hlad i Kiev snemma morguns daginn eftir.
Da svidanja!
Thegar eg for a faetur i gaer hafdi vedrid heldur betur breyst. Skyjad og dumbungur auk thess sem gekk med skurum inn a milli. Eg akvad thvi ad skella mer i biltur til Sevastopol og sja hvad su agaeta borg hefdi upp a ad bjoda.
Vegurinn til Sevastopol er sa sami og til Jalta nema hvad madur ekur um 80 km lengra. Vegurinn liggur nanast allur medfram strandlengjunni nema sidustu 15 km. Thar fer vegurinn yfir skard og liggur um dalverpi thar til ekid er inn i Sevastapol. Mjog falleg og skemmtileg leid ad keyra. Ekki mikid um flutningabila eda party-lodur, thannig ad aksturinn var nokkud afslappadur. Sa samt fjoldann allan af blomum og kronsum i vegkantinum, og alveg ljost ad thessi vegur er ad krefjast fjolda lifa i umferdinni herna, rett eins og sennilega allir adrir vegir i Austur Evropu.
Sevastopol kom skemmtilega a ovart. Fyrst syndist manni hun vera daemigerd sovjetborg med kommablokkum i rodum thegar ekid var inn eftir adalgotunni, en vid hofnina tok vid annad og fallegra umhverfi. Eg reyndar byrjadi a thvi ad villast eitthvert lengst ut i buskann. Tok vitlausa beygju inni i midborginni og endadi ut a einhveju nesi med litlum kommablokkum og engum a ferli nema nokkrum kottum. Ok thvi til baka og ratadi aftur a stadinn thar sem eg tok vitlausu beygjuna. Lagdi vid adaltorgid i baenum og byrjadi a ad leita uppi eitthvad ad borda. A endanum vard thad Makki eins og svo oft adur.
Eg vardi deginum i ad rolta um midbaeinn og hofnina. Fullt af turistum tharna lika, rett eins og Jalta og Alushta, en faestir virdast dvelja tharna eitthvad. Sevastopol er ekki strandborg, heldur hafnarborg. Folk heimsaekir hana bara i stuttan tima, jafnvel bara dagsturum. For i stutta skemmtisiglingu med fleyi sem kallast "Vega" og sigldi med mig og nokkra russneska turista um innri hofnina. Skemmtileg sigling med leidsogn sem eg skildi ekki bofs i, en sa alla veganna alls kyns fley tharna i hofninni. Allt fra Drattarbatum, flutningaskipum, herskipum og kafbatum nidur i skonnortur, skutur og arabata. Hressandi.
Midborg Sevastopol og hofnin, sem er frekar stor, er mjog falleg. Borgin liggur mjog skemmtilega i haedottu landslagi og arkitekturinn i midborginni er fallegur. Mikid af husum sem verid er ad gera upp og toluvert af nyjum husum i byggingu. Enda er hofnin bissi og russneski flotinn ekkert a leidinni thadan virdist vera.
Siddegis var vedrid ordid betra og eg helt aftur aleidis til Alushta. Kom reyndar vid i Jalta og fekk mer ad borda. For upp a hotel um niuleytid og aetladi rett adeins ad hvila mig, en endadi a thvi ad steinsofna og vakna aftur um tolfleytid. Helt tha bara afram ad lulla og vaknadi kl. tiu i morgun.
I dag er betra vedur, og eg aetla thvi bara ad eyda thessum sidasta degi a strondinni her i Alushta. Nota vindsaengina godu og endurnyja kynning vid vini mina marglytturnar.
A morgun ek eg aftur til Simferopol og skila af mer bilnum a flugvellinum. Lestin leggur af stad um halfthrjuleytid og rennur i hlad i Kiev snemma morguns daginn eftir.
Da svidanja!
Subscribe to:
Posts (Atom)