Þá er rússneskukennslunni lokið. Fór í síðasta tímann í dag. Kennarinn minn er loks sannfærður um að ég sé ekki (bara) einhver útlensk peningasuga sem vilji arðræna fátæka úkraínumenn og segir mig vera einn besta nemandann sem hún hafi fengið! Jei ... Á leiðinni í skólann í morgun keypti ég lítinn blómvönd handa henni sem skilnaðargjöf og hún varð svaka happí. Ég lofaði að skrifa henni póstkort eftir að ég væri kominn heim.
Ég get nú ekki sagt að ég tali rússnesku eftir þessar þrjár vikur. Kannski ef ég hefði legið í bókunum 24/7 hefði ég getað náð lengra, en get þó rabbað einföldustu samtöl. Ég gat meira að segja svarað því hvar brauðið væri í lókalbúðinni, þegar eldri kona spurði mig. Ég skildi reyndar ekki baun sem hún sagði, en fattaði seinasta orðið: Hjlébb ... sem þýðir brauð. Orð sem ég get alltaf munað því það er keimlíkt hinu rammíslenska orði hleifur. Ég sagði því "tam, sléva" ... sem útleggst "þarna til vinstri".
Skemmtilegt að segja frá því að rússneska orðið "sjitt" þýðir "að langa". Þannig stundum sjittar manni að sjitta, ef þið skiljið.
Ég gær keypti ég mér lestarmiða til Simferopol á sunnudaginn og til baka viku seinna. Beið í klukkutíma í röð á aðaljárnbrautastöðinni í Kiev - sem kallast Voxsal á rússnesku - innan um þúsundir annarra í sömu hugleiðingum, í sennilega hátt í hundrað röðum að hundrað afgreiðslubásum. Komst að því mér til hrellingar, að búðarlokurnar taka sér pásur af og til án þess að það komi nokkur í þeirra stað, þannig að maður verður að gera svo vel og bíða þægur. Þessar elskur með rauða hárið bara standa upp, loka sjoppunni, draga niður gardínuna og labba út. Pásurnar eru gefnar til kynna með stórum stöfum á rúðunni, en hvað á útlendingurinn ég að halda. Ég var semsagt loks kominn upp að glerinu þegar búðarlokan gerir þetta og ég og aðrir í röðinni þurftum að bíða aukalega í tuttugu mínútur. Gamla Sovét ennþá sprelllifandi í svona hlutum. Þó er þetta kannski ekki ósvipað Strætó bs.
Veðrið er ekki búið að vera eins gott þessa síðustu 10 daga eins og hinir fyrstu. Kaldara og yfirleitt ekki nema hálfskýjað. Kannski 20 - 25 gráður og einstaka skúrir inn á milli :-) Hef því lítið getað lagst í alvöru sólbað undanfarið, en vonandi lagast það þegar maður rúllar niður á Krímskagann.
Friday, June 29, 2007
Tuesday, June 26, 2007
Geislavirkur
Ferðin til Tsjernobyl er örugglega einhver sú magnaðasta sem ég hef farið. Það er erfitt að líkja þessu saman við eitthvað annað, þetta er svo gersamlega öfugt við allar aðrar ferðir sem maður er vanur að fara. Yfirleitt snýst spenningurinn um það að fara og sjá einhverja fallega staði, fallega byggingu eða landslag. En þarna var þessu snúið á haus.
Við lögðum af stað í bítið átta saman í einni smárútu. Ég, Andrés Línuhönnunarmaður og Gauti ferðafélagi hans ásamt frönskum manni, þýskri eiginkonu hans og dóttur þeirra (komumst að því að dóttirinn býr í Kiev og foreldrarnir voru að heimsækja hana. Dóttirin talaði ýmist frönsku, þýsku, ensku eða rússnesku). Ókum í gegnum morguntraffíkina í borginni í sólskini og frábæru veðri. Hins vegar var það krafa að vera í síðbuxum í ferðinni, þannig að svitinn fór snemma að spretta fram.
Við ókum í um tvo tíma í gegn um blómleg héruð og byggðir, þangað til að á vegvísunum fór að standa "Tsjernobyl". Alltaf fækkaði byggðunum og loks komum við að varðhliði. Það var fyrsta varðhliðið inn að svæðinu, 30 kílómetra bufferzone umhverfis verið. Þar þurftum við að framvísa pappírum og vegabréfum, og allt gekk vel. Héldum áfram og ókum framhjá eyðibýlum og eyðikotum. Eftir um 10 mínútna akstur komum við inn í smáborgina Tsjernobyl, sem verið er kennt við. Þar eru höfuðstöðvar eftirlits- og hreinsunarstarfs með verinu (í Úkraínu er sérstakt ráðuneyti sem fer með málaflokkinn). Þarna búa starfsmenn svæðisins, en borgin sjálf er ekkert meira menguð en Kiev eða Reykjavík þess vegna. Hún er sunnan við verið, en vindáttir stóðu til norðurs og vesturs vikurnar eftir slysið, þann 26. apríl 1986. Leiðsögumaðurinn okkar tók á móti okkur og bauð upp á stutta kynningu og þríréttaða máltíð í aðalbyggingunni. Maturinn sérdeilis prýðilegur, enda tekið fram að matvælin væru öll aðflutt, og ekkert "heimaræktað".
Þegar hádegisverðinum lauk ókum við sem leið lá að fyrrum fótboltavelli Tsjernobyl-borgar, en þar er nú kirkjugarður eða eiginlegt safn gamalla véla og stíðstækja sem notuð voru við hreinsunarstarfið. Þeir sem þarna voru eru þó lítt geislamengaðir. Langflestum tækjunum þarf að farga, og er það gert með því að brjóta þau niður og bræða eða hreinlega grafa í jörðina. Við skoðuðum tækin í návígi og leiðsögumaðurinn beindi geigerteljara að þeim. Geigerteljarar mæla s.k. alfa og beta ljósgeislun, sem er basically rafeindageislun á tvenns konar formi, annars vegar elektrónur (eða pósítrónur) eða tvær elektrónur og pósítrónur bundnar saman en með atómtölu sem er lægri en massatalan, og er því í raun Helíumatóm með hleðsluna 2+. Mælirinn mældi ekki gammageislun, sem er þriðja tegund geislunar sem unnt er að verða fyrir. Gammageislar eru ljóseindir með hæstu mögulegu tíðni og orku í rafsegullitrófinu, og verða til þegar rafeindir og jáeindir renna saman eða við kjarnaklofnum. Geigerteljarar yfirleitt í Röntgen á klst.
Menn þurfa að verða fyrir stöðugri geislun upp á 500 Röntgen/klst. í fimm klst. til að hún sé lífshættulega skaðleg. Geislunin í kringum okkur fór sjaldan yfir 100, og var yfirleitt undir 50, sem er talið hættulaust. Við fengum enga sérstaka varnarbúninga, þar sem gammageislun er ekki lengur veruleg, og alfa- og betageislun mjög bundin við ákveðin svæði. Við myndum t.d. þurfa að velta okkur nakin upp úr grasinu á svæðinu í 10 mínútur til að eiga í raun möguleika á að gleypa geislavirkar agnir í nægilegum mæli til að geta skaðað heilsu okkar. Við héldum því áfram förinni og stoppuðum næst við minnismerkið um atburðinn. Staðsett rétt utan við innra varnarsvæðið - 10 km svæðið - og tókum fleiri myndir. Á hverju ári, þann 26. apríl, leggur forsetinn blómsveig við minnismerkið, sem er óður til slökkviliðsmanna og hreinsunarmanna sem létust úr krabbameini í kjölfar óhappsins.
Eftir að hafa framvísað skjölum á nýjan leik í 10 km hliðinu ókum við sem leið lá niður að litlu vatni þar sem gamlir sementsprammar ryðguðu hálfkaraðir. Mjög fallegt vatn, með vatnaliljum, fiðrildum ... og ryðguðum geislavirkum prömmum.
Þaðan ókum við áfram til norðurs, og það er ekki hægt að neita því að óhugnaðartilfinningin fór að vaxa. Brátt sáum við glitta í útlínur - silhúettu - kjarnorkuversins, þar sem það breiddi úr sér við sjóndeildarhringinn á þessum sólríka degi. Ókum í hálfhring inn að verinu og fyrst framhjá kjarnaofni 5 og 6, en þeir voru í byggingu þegar óhappið átti sér stað. Risastór bygging - samt ótengt eldra verinu - með hátt í tíu risastórum krönum umhverfis það. Leiðsögumaðurinn sagði okkur að kranarnir væru í það slæmu ástandi að menn eiga von á hruni þeirra hvenær sem er. Við hliðina voru tveir stórir kæliturnar (svona týpískir breiðir turnar sem mjókka upp á við) hálfkláraðir. Stoppuðum og fengum að taka myndir. Leiðsögumaðurinn stökk út í grasið (sem okkur var sagt að gera alls ekki) og mældi geislunina í jarðveginum (hann er sennilega pínku klikk) og mælirinn fór að tikka eins og enginn væri morgundagurinn. Hann stökk aftur inn á veginn og stappaði vel niður fótunum, rétt eins og hann væri að ganga inn í forstofuna hjá mömmu. Hann var ekki stressaður, en við héldum okkur á malbikinu.
Leiðin lá síðan að aðalverinu og kjarnakljúf no. 4, en það er sá sem sprakk í loft upp þessa örlagaríku nótt árið 1986. Leiðsögumaðurinn sagði okkur að þessa nótt hefði verið ákveðið að framkvæma ákveðnar prófanir á kjarnorkuverum í Sovétríkjunum. Sömu prófanir. Eitt ver í Rússlandi framkvæmdi prófunina án vandamála, en ver no. 2 í röðinni - Tsjernobyl - sprakk í loft upp. Talandi um high-risk testing. Wikipedia fjallar mjög vel um tildrög og eðli óhappsins. Við ókum þvert yfir kælilónið við skammhlið versins og kjarnaofnum 1, 2 og 3, áleiðis eftir langhliðinni að kjarnaofni no. 4. Við vorum ekki í nema kannski 400 m fjarlægð frá verinu og tilfinningin óhugnaleg. Síðan var beygt inn að kjarnaofni no. 4 og líkkistunni - sarcophagus - sem búið er að byggja yfir ofninn. Þar er einnig búið að reisa minnismerki og útbúa hálfgert torg. Þegar við komum að því lá garðyrkjufólk í grasinu og sleikti sólina (tóku reyndar til starfa um leið og við renndum í hlað). Leiðsögumaðurinn sagði að það væri frekar hættulaust þar sem skipt hefði verið um allan jarðveg umhverfis verið. En þegar hann beindi Geigerteljaranum að verinu mældi það í kring um 700 R/klst. Þann 26. apríl 1986 hefði hann mælt 20.000 R/klst. Engu að síður hefði vildi ég ekki starfa sem garðyrkjumaður í Tsjernobyl.
Við vorum á eftir áætlun þannig að við gátum ekki stoppað lengi, sem var alger synd því þetta var eitt aðalstoppið. Mér finnst svona eftir á ég ekki hafa "drukkið þetta" nægilega í mig. Ekki geislunina, heldur reynsluna. En við áttum eftir að fara til draugaborgarinnar Pripyat, og ókum sem leið liggur þangað. Eftir um tíu mínútna akstur ókum við inn um enn eitt gæsluhliðið og inn um skógi vaxna skógargötu, þar sem greinarnar slógust utan í bílrúðurna. Þetta var fyrrum breiðgatan inn í borgina. Inn á milli tjrána mátti glitta upp í sovétblokkir sem sköguðu upp úr skóginum. Við stoppuðum á aðaltorgi bæjarins. Þar ráfuðum við um stéttar og tröppur og tókum myndir. Mjög undarleg tilfinning. Þarna var t.a.m. stór hótelbygging og veitingastaður. Efst á sovétblokkunum í kring voru risastórir skildir með hamri og sigð. Við ókum síðan inn að því sem átti að verða skemmtigarður bæjarins. Skemmtigarði sem aldrei tók til starfa, þar sem hann var í byggingu þegar óhappið varð. Þó var búið að koma fyrir klessubílum, hringekkju og parísarhjóli sem í dag leyfa náttúrinni að eiga við sig óhindrað. Enda allt geislavirkt og ónothæft. Alls staðar var gróðurinn farinn að smeygja sér upp á milli hellusteina og víða komin myndarleg tré í miðja stétt eða götu. Sums staðar voru tré farin að vaxa inni í húsunum og uppi á þökum, og mönnum er stranglega bannað að fara inn í byggingarnar vegna hættu á hruni. Skólabyggingin er t.a.m. farin að hrynja á ákveðnum stöðum. Eftir 100 ár verður lítið eftir af þessum stað.
Síðasti viðkomustaðurinn var lítið bóndabýli inni, hvar fólk ef farið að snúa aftur. Við ókum í um 20 mínútur í átt að landamærunum við Hvíta Rússland og inn sífellt fáfarnari slóða. Á áfangastað tóku á móti okkur tvær gamlar konur sem þar búa í litlu koti og rækta eigin mat. Allt frá hænsnum og kartöflum upp í heimabruggað vodka. Og inni í litla kotinu fengum við að smakka á heimabrugginu ásamt kaldri pylsu, saltaðri agúrku og brauði. Maturinn var að vísu aðkeyptur var okkur sagt, en vodkað var lókal. Alger mettall, og við hóstuðum mikið. Gömlu konunni fannst ekkert til okkar koma og fyllti glösin okkar í sífellu. Vildi greinilega herða okkur. Um áttræt hefur hún búið þarna síðan 1987 og gefur ekki mikið fyrir geislamengun. Enda margt sem getur dregið hana til dauða upp úr þessu. En svæðið er ekki geislavirkt lengur, eins og við sannreyndum með geigerteljaranum. Það á reyndar við um megnið af svæðinu, en á leiðinni út til gömlu kvennanna ókum við reyndar framhjá svæði sem var hið mengaðasta af öllum. Þar féll svo mikið af geislavirku efni við brunann í verinu að öll barrtré á svæðinu urðu rauð. Öll voru þau felld og grafin, en svæðið er enn verulega geislavirkt. Í dag vaxa þar tré á nýjan leik, en leiðsögumaðurinn sagði okkur að vísindamenn sæju eilitlar stökkbreytingar á þeim. Þegar hann beindi geigerteljaranum að svæðinu þar sem við brunuðum framhjá því stökk mælirinn í rúmlega 1000 R/h, eða meira en frá sjálfu verinu. Mjög krípí og ég var feginn að bíllinn bilaði ekki á þessari stundu.
Að lokinni heimsókninni til gömlu kvennanna (sem minntu mig á Egilsselssystkinin, fyrir þá sem það þekkja. Gamla kellingin minnti mig meira að segja á Rænku blessunina) þá héldum við aftur til Tsjernobyl-borgar. Þar fór leiðsögumaðurinn okkar út á nýjan leik og þakkaði fyrir sig. Við héldum síðan áfram inn í borgina í rigningu og - allt í einu - bilaða rúðurþurrku. Ég fylgdi síðan Andrési og Gauta á lestarstöðina þar sem fóru um borð í næturlest áleiðis til Moskvu. Ágætt að kynna sér aðstæður ef ég skyldi nú taka sams konar næturlest til Simferopol í næstu viku.
En einn viðburðaríkasti dagurinn í ævi minni að kveldi kominn, og tími til að lúlla þar sem ég ligg núna með lappann í kjöltunni við Götu hinna föllnu hetja Stalíngrad no. 43 (Sorok-tri á rússnesku). Da Svidanja.
Saturday, June 23, 2007
Helgin
Þetta er búin að vera ansi góð helgi það sem af er. Á föstudaginn endaði önnur vikan mín í rússneskukennslunni og kennarinn er nokkuð ánægður með árangurinn. Hún er ánægð með það að ég skuli geta formað einfaldar setningar og bjargað mér. Hún er hins vegar ekki eins ánægð með orðaforðann sem ég á að vera búinn að læra. Daglega kynnir hún mér fyrir ákveðnum orðum í nokkrum þemaflokkum, s.s. hluti í íbúðinni, líkamshluta, hluti í búð o.fl. Ég gef mér ekki eins mikinn tíma í það eins og að reyna að læra sagnirnar og forma setningar. Það þarf að batna aðeins í næstu viku, en það er líka kominn tími til þar sem það verður síðasta vikan mín í rússneskukennslunni.
Kennaranum mínum líst afar illa á að ég sé að fara til Tsjernobyl. Segist ekki eiga von á því að ég mæti aftur til kennslu á miðvikudaginn (í gríni samt). Þetta er sams konar viðhorf og maður heyrir frá nánast öllum úkraínumönnum sem maður segir frá þessu, nema frá Konna. Honum finnst þetta gott framtak og vildi gjarnan fara með mér, nema hvað að honum finnst pakkinn heldur dýr (um 150 dollarar), og er það eðlilegt. Það er ljóst að Tsjernobyl situr enn í fólki og það er skíthrætt við svæðið, þótt í raun sé saklaust að fara þangað í styttri tíma. Það er ekkert hættulegra fyrir mig en fyrir fólkið í flugvélunum sem fljúga yfir svæðið á leið sinni inn að Borispyl-alþjóðavellinum í Kiev.
Á föstudagskvöldið gerði ég góða för á Avalon. Mætti snemma og fór beint á kasínóið, þar sem ég spilaði póker allt kvöldið. Þeir voru svo vænir að dæla í mig ókeypis gin og tónik allt kvöldið á meðan ég spilaði í örvæntingarfullri tilraun til að slóvga dómgreindina en allt kom fyrir ekki. Labbaði út með 300 dollara í gróða eftir þrjú mjög hressandi full hús sem ég fékk um kvöldið. Það var ekkert smá sweet þegar ég fékk tvö pör, keypti eitt spil og fékk einmitt það sem á vantaði. Húsið fékk par og þurfti því að sjá spilin mín. Hah! ... gott á þá. Þeir græða nógu mikið á öðrum kjánum sem eru að spila þarna. Og nei mamma, ég er ekki á leiðinni niður í fen fjárhættuspils og einhverrar vitleysu . Þetta er allt undir kontrol. Rétt kíkti á diskótekið, en gafst fljótlega upp á húsbandinu sem spilaði ekkert annað en blöndu af Oasis og James Brown. Svenni, hvar eru fiskabúrin með stelpunum? Ég hef enn ekki séð neitt svoleiðis, og þetta var heimsókn no.2!!
Dagurinn í dag fór að mestu í góða afslöppun. Ræstingarkonan mætti reyndar upp úr tíu þannig að ég þurfti að hysja upp um mig buxurnar og kíkti á helsta samkomustað hverfisins - MacDonalds - með góða bók og las nokkra kafla meðan ég maulaði einn BigMac. Eins súrrealískt eins og það er, á hefðbundnum MacDonalds (með McDrive und alles) innan um allar sovétblokkirnar. Það veldur smá áhyggjum hve ódýr MacDonalds er hér í Kiev, og manni finnst fólk vera farið að fitna hér meira en góðu hófi gegnir, þótt hér séu reyndar ansi margir sem veitir ekkert af því. Ég er reyndar ekki einn þeirra, en einn BigMac af og til ætti ekki að drepa. Ekki síst þegar maður er kominn í þann vana að sleppa frönskunum.
Það er ansi mikið af betlurum í Kiev. Þeir kúldrast inni á metróstöðvunum og í miðbænum. Yfirleitt gamlar bognar konur sem blessa mann með þúsund maríubænum þegar maður gefur þeim nokkra kópeka eða grivnur í bollann. Það er mikil misskipting auðs hérna, og manni finnst þetta jafnaðartuð á Íslandi hálf kjánalegt á meðan maður dvelur hér í Kiev. Manni finnst stundum eins og ekki megi oft muna miklu þegar Hummerarnir og Lexusjepparnir með dökku rúðurnar swinga rétt framhjá greyið smælingjunum hérna. Ofsalegt snobb og ríkidæmi beint ofan í gríðarlega fátækt og eymurð. Þó eru margir sem sýna samhjálp og gefa betlurunum eitthvað smá. Enda er betl í raun ekkert slæmt kerfi til að dreifa fjármagni frá hinum ríku til hinna fátæku að mínu mati. Þetta eru bara milliliðalaus viðskipti án aðkomu ríkisbákns og þar sem þeir sem gefa njóta ánægjunnar af fyrstu hendi við að hjálpa öreigum. Kaotíst milliliðalaus samhjálp að neðan í stað miðstýringar hins opinbera. Að minnsta kosti nýt ég þess að hjálpa betlurunum og gef jafnvel meira en þeir búast við. Jæja, nóg um það.
Dagskráin á morgun er einföld. Læra meiri rússnesku. Ef sólin gægist fram á morgun (sem hún gerði ekki í dag) gæti sá lærdómur hugsanlega farið fram niðri á strönd. Seinnipartinn ætla ég að hitta Andrés og félaga hans, og setja þá inn í borgarlífið hérna. Hver veit nema ég sýni þeim Lavra, þótt ég hafi reyndar séð það með Svenna og Magga fyrir tveimur árum síðan. En Lavra er mjög fallegt og athyglisvert svæði, með kirkjum og katakombum.
Kennaranum mínum líst afar illa á að ég sé að fara til Tsjernobyl. Segist ekki eiga von á því að ég mæti aftur til kennslu á miðvikudaginn (í gríni samt). Þetta er sams konar viðhorf og maður heyrir frá nánast öllum úkraínumönnum sem maður segir frá þessu, nema frá Konna. Honum finnst þetta gott framtak og vildi gjarnan fara með mér, nema hvað að honum finnst pakkinn heldur dýr (um 150 dollarar), og er það eðlilegt. Það er ljóst að Tsjernobyl situr enn í fólki og það er skíthrætt við svæðið, þótt í raun sé saklaust að fara þangað í styttri tíma. Það er ekkert hættulegra fyrir mig en fyrir fólkið í flugvélunum sem fljúga yfir svæðið á leið sinni inn að Borispyl-alþjóðavellinum í Kiev.
Á föstudagskvöldið gerði ég góða för á Avalon. Mætti snemma og fór beint á kasínóið, þar sem ég spilaði póker allt kvöldið. Þeir voru svo vænir að dæla í mig ókeypis gin og tónik allt kvöldið á meðan ég spilaði í örvæntingarfullri tilraun til að slóvga dómgreindina en allt kom fyrir ekki. Labbaði út með 300 dollara í gróða eftir þrjú mjög hressandi full hús sem ég fékk um kvöldið. Það var ekkert smá sweet þegar ég fékk tvö pör, keypti eitt spil og fékk einmitt það sem á vantaði. Húsið fékk par og þurfti því að sjá spilin mín. Hah! ... gott á þá. Þeir græða nógu mikið á öðrum kjánum sem eru að spila þarna. Og nei mamma, ég er ekki á leiðinni niður í fen fjárhættuspils og einhverrar vitleysu . Þetta er allt undir kontrol. Rétt kíkti á diskótekið, en gafst fljótlega upp á húsbandinu sem spilaði ekkert annað en blöndu af Oasis og James Brown. Svenni, hvar eru fiskabúrin með stelpunum? Ég hef enn ekki séð neitt svoleiðis, og þetta var heimsókn no.2!!
Dagurinn í dag fór að mestu í góða afslöppun. Ræstingarkonan mætti reyndar upp úr tíu þannig að ég þurfti að hysja upp um mig buxurnar og kíkti á helsta samkomustað hverfisins - MacDonalds - með góða bók og las nokkra kafla meðan ég maulaði einn BigMac. Eins súrrealískt eins og það er, á hefðbundnum MacDonalds (með McDrive und alles) innan um allar sovétblokkirnar. Það veldur smá áhyggjum hve ódýr MacDonalds er hér í Kiev, og manni finnst fólk vera farið að fitna hér meira en góðu hófi gegnir, þótt hér séu reyndar ansi margir sem veitir ekkert af því. Ég er reyndar ekki einn þeirra, en einn BigMac af og til ætti ekki að drepa. Ekki síst þegar maður er kominn í þann vana að sleppa frönskunum.
Það er ansi mikið af betlurum í Kiev. Þeir kúldrast inni á metróstöðvunum og í miðbænum. Yfirleitt gamlar bognar konur sem blessa mann með þúsund maríubænum þegar maður gefur þeim nokkra kópeka eða grivnur í bollann. Það er mikil misskipting auðs hérna, og manni finnst þetta jafnaðartuð á Íslandi hálf kjánalegt á meðan maður dvelur hér í Kiev. Manni finnst stundum eins og ekki megi oft muna miklu þegar Hummerarnir og Lexusjepparnir með dökku rúðurnar swinga rétt framhjá greyið smælingjunum hérna. Ofsalegt snobb og ríkidæmi beint ofan í gríðarlega fátækt og eymurð. Þó eru margir sem sýna samhjálp og gefa betlurunum eitthvað smá. Enda er betl í raun ekkert slæmt kerfi til að dreifa fjármagni frá hinum ríku til hinna fátæku að mínu mati. Þetta eru bara milliliðalaus viðskipti án aðkomu ríkisbákns og þar sem þeir sem gefa njóta ánægjunnar af fyrstu hendi við að hjálpa öreigum. Kaotíst milliliðalaus samhjálp að neðan í stað miðstýringar hins opinbera. Að minnsta kosti nýt ég þess að hjálpa betlurunum og gef jafnvel meira en þeir búast við. Jæja, nóg um það.
Dagskráin á morgun er einföld. Læra meiri rússnesku. Ef sólin gægist fram á morgun (sem hún gerði ekki í dag) gæti sá lærdómur hugsanlega farið fram niðri á strönd. Seinnipartinn ætla ég að hitta Andrés og félaga hans, og setja þá inn í borgarlífið hérna. Hver veit nema ég sýni þeim Lavra, þótt ég hafi reyndar séð það með Svenna og Magga fyrir tveimur árum síðan. En Lavra er mjög fallegt og athyglisvert svæði, með kirkjum og katakombum.
Friday, June 22, 2007
Myndavélin og Tsjernobyl
Eftir að hafa þrætt allar helstu myndavélabúðir hér í Kiev er ég orðinn úrkula vonar að finna rétta gerð af myndavélasnúru fyrir myndavélina mína. Það virðist enginn selja sama vörumerki og vélin mín er, nefnilega Konica-Minolta. Allt Sony og Kodak hér hjá Kænugarðsbúum. Fattaði reyndar að kannski væri málið að reyna að finna usb-tengi fyrir myndakortið sjálft. Það verður verkefni morgundagsins, ásamt hefðbundnum heimalærdómi...
En myndir verða að bíða um sinn...
Annars er allt að verða klappað og klárt fyrir ferðina til Tsjernobyl. Fer á þriðjudaginn með átta manna hóp á vegum fyrirtækis sem kallar sig SoloEast Travel. Síðan eru Andrés, fyrrum Línuhönnunarmaður og félagi hans, á leiðinni til Kiev í þessum töluðu orðum. Þeir ætla með í þessa sömu ferð, þannig að maður fær smá íslenskt kompaní í næstu viku. Ferðin á að taka einn heilan dag. Tsjernobyl er í um 100 km fjarlægð frá Kiev og Prypiat (draugaborgin) er þar rétt hjá. Ímyndið ykkur: upphaflega átti að reisa kjarnorkuverið í einungis 25 km fjarlægt frá Kiev, en mótbárur frá vísindaakademíunni kom í veg fyrir það. Ef ekki, þá er hugsanlegt að í dag væri þessi 2,6 milljón manna borg draugaborg í stað litlu 50 þúsund manna borgarinnar Prypiat, og afleiðinagr slyssins öllu alvarlegri...
Það á að vera hættulaust að ferðast inn á svæðið í stuttan tíma. Geislavirknin er í dag fyrst og fremst af völdum Cesíum 137, en rétt eftir slysið voru það aðrar ísótópur sem blönduðu banvænan kokteil, nefnilega Joðíð 132, Cesíum 134 og Strontíum 90. Þessar ísótópur hafa þó miklu skemmri helmingunartíma en Cesíum 137, og því hættar að valda verulegri geislun. En það tekur Cesíum 137 um 300 ár fyrir það að ná einum þúsundasta af þeim styrk sem það hefur í dag. Og það er sá tími sem verður að líða áður en fólk getur farið að búa á svæðinu á ný til lengri tíma litið. Engu að síður er fólk nú þegar farið að búa í sumum þorpunum í grennd við verið...
En myndir verða að bíða um sinn...
Annars er allt að verða klappað og klárt fyrir ferðina til Tsjernobyl. Fer á þriðjudaginn með átta manna hóp á vegum fyrirtækis sem kallar sig SoloEast Travel. Síðan eru Andrés, fyrrum Línuhönnunarmaður og félagi hans, á leiðinni til Kiev í þessum töluðu orðum. Þeir ætla með í þessa sömu ferð, þannig að maður fær smá íslenskt kompaní í næstu viku. Ferðin á að taka einn heilan dag. Tsjernobyl er í um 100 km fjarlægð frá Kiev og Prypiat (draugaborgin) er þar rétt hjá. Ímyndið ykkur: upphaflega átti að reisa kjarnorkuverið í einungis 25 km fjarlægt frá Kiev, en mótbárur frá vísindaakademíunni kom í veg fyrir það. Ef ekki, þá er hugsanlegt að í dag væri þessi 2,6 milljón manna borg draugaborg í stað litlu 50 þúsund manna borgarinnar Prypiat, og afleiðinagr slyssins öllu alvarlegri...
Það á að vera hættulaust að ferðast inn á svæðið í stuttan tíma. Geislavirknin er í dag fyrst og fremst af völdum Cesíum 137, en rétt eftir slysið voru það aðrar ísótópur sem blönduðu banvænan kokteil, nefnilega Joðíð 132, Cesíum 134 og Strontíum 90. Þessar ísótópur hafa þó miklu skemmri helmingunartíma en Cesíum 137, og því hættar að valda verulegri geislun. En það tekur Cesíum 137 um 300 ár fyrir það að ná einum þúsundasta af þeim styrk sem það hefur í dag. Og það er sá tími sem verður að líða áður en fólk getur farið að búa á svæðinu á ný til lengri tíma litið. Engu að síður er fólk nú þegar farið að búa í sumum þorpunum í grennd við verið...
Wednesday, June 20, 2007
Standsíja Minska
Það má með sanni segja að neðanjarðarlestarnar í Kænugarði séu lífæðar borgarinnar. Kerfið er ekki mjög stórt, þrjár línur, en geysilega skilvirkt og vinsælt með meiru. Meira að segja of vinsælt að margra mati, enda vagnarnir yfirleitt algerlega smekkfullir. Ekki síst þegar nær dregur miðbænum. Það veldur því að flestir þurfa að standa og oft kallar þetta á heldur mikla nánd við næsta mann. Sem betur fer eru úkraínumenn nokk þrifalegir og engin fýla. Þegar um er að ræða kvenfólk í yngri kantinum getur þetta líka bara verið nokkuð hressandi...
Lestirnar ganga frá allt að mínútufresti og upp í fimm mínútur. Stysti tíminn milli lesta hef ég séð fara niður í 45 sekúndur, en lengst upp í sex mínútur, seint að kveldi. Maður sér tímann milli lestanna á stórri klukku á hverri stöð. Stundum veltir maður óneitanlega fyrir sér hversu örugg boðskiptin séu milli lestanna og hversu fljótt menn geta brugðist við ef t.d. ein lestin bilar í miðjum göngum. Lestarnar eru að vísu ekki lengi að bremsa sig niður, sem veitir smá huggun, en það kæmi manni nú samt ekkert verulega á óvart að heyra einhvern tímann fregnir af því að tvær lestar hafi skollið saman...
Stöðin mín kallast "Minska", og heitir væntanlega í höfuðið á Minsk, höfuðborg Hvíta-Rússlands. Og talandi um Hvíta-Rússland, þá fór ég á Tsjernobyl safnið í gær. Það var ekkert sérstaklega fróðlegt þar sem lítið var um skilti og útskýringar, og engar á ensku. Safnið var að mestu samansafn af ýmsum hlutum s.s. einkennisbúningum, göllum, bréfum, skeytum, fréttablöðum (með fréttum um slysið), myndir, plaköt og ýmsar græjur. Fróðlegast var sennilega módel af kjarnaofninum, enda fékk maður að ýta á takka og þá fór allt af stað. Ekki sprengingin, heldur bara hvernig verið virkaði áður en allt fór á versta veg...
Lestirnar ganga frá allt að mínútufresti og upp í fimm mínútur. Stysti tíminn milli lesta hef ég séð fara niður í 45 sekúndur, en lengst upp í sex mínútur, seint að kveldi. Maður sér tímann milli lestanna á stórri klukku á hverri stöð. Stundum veltir maður óneitanlega fyrir sér hversu örugg boðskiptin séu milli lestanna og hversu fljótt menn geta brugðist við ef t.d. ein lestin bilar í miðjum göngum. Lestarnar eru að vísu ekki lengi að bremsa sig niður, sem veitir smá huggun, en það kæmi manni nú samt ekkert verulega á óvart að heyra einhvern tímann fregnir af því að tvær lestar hafi skollið saman...
Stöðin mín kallast "Minska", og heitir væntanlega í höfuðið á Minsk, höfuðborg Hvíta-Rússlands. Og talandi um Hvíta-Rússland, þá fór ég á Tsjernobyl safnið í gær. Það var ekkert sérstaklega fróðlegt þar sem lítið var um skilti og útskýringar, og engar á ensku. Safnið var að mestu samansafn af ýmsum hlutum s.s. einkennisbúningum, göllum, bréfum, skeytum, fréttablöðum (með fréttum um slysið), myndir, plaköt og ýmsar græjur. Fróðlegast var sennilega módel af kjarnaofninum, enda fékk maður að ýta á takka og þá fór allt af stað. Ekki sprengingin, heldur bara hvernig verið virkaði áður en allt fór á versta veg...
Tuesday, June 19, 2007
Úkraínskar stelpur
Jæja, þá kemur færslan sem eflaust allir hafa verið að bíða eftir.
Enginn hefur tekið þá skýringu trúanlega að ég sé staddur í Kiev að læra rússnesku einvörðungu og kynnast ólíkum menningarheimi. Miklu líklegri skýring sé sú að ég - Mr. Die Hard einhleypingur með meiru - sé hér staddur til að pikka upp dömu. Enda er það alveg rétt! ... Hér ætla ég mér sko að finna þá einu réttu. Já já. The bride to be. Eftir að hafa endanlega gefist upp á íslensku genalauginni undirbjó ég ferðina í vetur með því að liggja í katalógum og netsíðum sem bjóða upp á kynni við undursamlegar Austur-evrópskar stúlkur. Lagði af stað frá Íslandi með yfirfulla dagskrá af deitum við stelpur sem þrá ekkert heitara en að kynnast hávöxnum víkingi með vasana fulla af seðlum og fyrirheitum um betri framtíð. Hef líka lítið gert annað en hitt stelpur í þessa tíu daga sem ég hef verið hérna og allt lítur vel út. Ætli ég fái ekki einar 5 - 10 stelpur til mín í heimsókn í haust, svona til að sjá hvort þær passi inn í íslenska tilveru...
Hah! ... þetta finnst ykkur líklegt! :-) (sennilega búið að líða yfir mömmu þegar hingað er komið, sorry mamma).
Ég lái þeim reyndar ekki sem eru sannfærðir um að þetta sé málið. Enda margar forsendur óneitanlega til staðar. Þrítugur einhleypur karlmaður í einni stærstu borg Austur-Evrópu. Með úrvali af sennilega yfir 300 þúsund fallegum einhleypum stelpum. Comon! ... Case closed. :-)
En þetta er samt ekki alveg málið. Þótt ég sé eflaust í dreymnari og rómantískari kantinum meðal stráka á mínum aldri þá er raunveruleikinn aldrei langt undan.
Ég viðurkenni fúslega að hafa orðið verulega skotinn í stelpunni sem ég kynntist hér í Kiev fyrir tveimur árum. Og kannski var það pínku sem dróg mig hingað til baka. En ég tapaði öllu sambandi við hana fyrir löngu síðan og hef aldrei getað aflað þess á ný. Ég komst líka að því þá að það eru tvö mjög alvarleg atriði sem gera það mjög óraunhæft og erfitt að stefna að kynnum við stelpur hérna. Annars vegar mjög takmörkuð enskukunnátta, og hins vegar verulegir átthagafjötrar sem fólk er bundið hérna. Sérstaklega stelpurnar.
Ég hugsa að það séu ekki nema kannski nema ein af hverjum fjórum stelpum hérna sem geta tjáð sig á ensku svo sæmandi sé. Þær sem tala hana einna best eru sennilega þær sem koma úr efri þjóðfélagsstigunum, og jafnframt þær sem hafa það einna best. Þær eru því ekkert að örvænta yfir því að komast ekki frá landinu.
Síðan eru það átthagafjötrarnir. Ekki bara fjárhagslegir, heldur erfiðleikarnir við að afla sér visa inn á Schengen-svæðið. Ung ógift stúlka sem hyggst ferðast inn á það er látin ganga í gegn um ótal kannanir, t.d. um fjárhagsstöðu, bankareikninga og atvinnuhagi. Flestar stelpur sem hér eru eru - eðlilega - með mjög bága fjárhagsstöðu og jafnvel engan bankareikning. Sem gerir þetta nánast vonlaust frá upphafi.
Síðan eru það fjölskylduböndin. Konni sagði mér það einhvern tímann að flestar Austur-evrópskar stelpur sem auglýstu sjálfa sig á internetinu væru að vonast eftir einhverjum sem væri tilbúinn til að flytja TIL þeirra, ekki öfugt. Og þar af leiðandi hinn vestræna bankareikning auðvitað. Og ég er ekkert á leiðinni til A-Evrópu for good.
Þannig að gott fólk. Þið getið aflétt kenningum um að ég sé hérna (gagngert) til að leita mér að stelpu. Ég er - eins og allir einhleypingar - svo sem ég stöðugu lúkkáti, þannig að maður getur ekki sagt NJET án þess að blikna. Og stelpurnar hérna falla mér útlitslega óneitanlega vel í geð. En Little Mr. Reality er ekki langt undan og ekki vænta þess að ég labbi út úr Leifsstöð með arminn yfir öxlina á stúlkukind.
Það verður sennilega að bíða enn um sinn ;-)
Daídje strissnistja voi vossjem tsjisba? (þetta segir kennarinn minn að sé mjög mikilvæg setning fyrir peningaþyrstar bissnessblóðsugur eins og mig: "Viltu hitta mig á morgun kl. fimm?")
Enginn hefur tekið þá skýringu trúanlega að ég sé staddur í Kiev að læra rússnesku einvörðungu og kynnast ólíkum menningarheimi. Miklu líklegri skýring sé sú að ég - Mr. Die Hard einhleypingur með meiru - sé hér staddur til að pikka upp dömu. Enda er það alveg rétt! ... Hér ætla ég mér sko að finna þá einu réttu. Já já. The bride to be. Eftir að hafa endanlega gefist upp á íslensku genalauginni undirbjó ég ferðina í vetur með því að liggja í katalógum og netsíðum sem bjóða upp á kynni við undursamlegar Austur-evrópskar stúlkur. Lagði af stað frá Íslandi með yfirfulla dagskrá af deitum við stelpur sem þrá ekkert heitara en að kynnast hávöxnum víkingi með vasana fulla af seðlum og fyrirheitum um betri framtíð. Hef líka lítið gert annað en hitt stelpur í þessa tíu daga sem ég hef verið hérna og allt lítur vel út. Ætli ég fái ekki einar 5 - 10 stelpur til mín í heimsókn í haust, svona til að sjá hvort þær passi inn í íslenska tilveru...
Hah! ... þetta finnst ykkur líklegt! :-) (sennilega búið að líða yfir mömmu þegar hingað er komið, sorry mamma).
Ég lái þeim reyndar ekki sem eru sannfærðir um að þetta sé málið. Enda margar forsendur óneitanlega til staðar. Þrítugur einhleypur karlmaður í einni stærstu borg Austur-Evrópu. Með úrvali af sennilega yfir 300 þúsund fallegum einhleypum stelpum. Comon! ... Case closed. :-)
En þetta er samt ekki alveg málið. Þótt ég sé eflaust í dreymnari og rómantískari kantinum meðal stráka á mínum aldri þá er raunveruleikinn aldrei langt undan.
Ég viðurkenni fúslega að hafa orðið verulega skotinn í stelpunni sem ég kynntist hér í Kiev fyrir tveimur árum. Og kannski var það pínku sem dróg mig hingað til baka. En ég tapaði öllu sambandi við hana fyrir löngu síðan og hef aldrei getað aflað þess á ný. Ég komst líka að því þá að það eru tvö mjög alvarleg atriði sem gera það mjög óraunhæft og erfitt að stefna að kynnum við stelpur hérna. Annars vegar mjög takmörkuð enskukunnátta, og hins vegar verulegir átthagafjötrar sem fólk er bundið hérna. Sérstaklega stelpurnar.
Ég hugsa að það séu ekki nema kannski nema ein af hverjum fjórum stelpum hérna sem geta tjáð sig á ensku svo sæmandi sé. Þær sem tala hana einna best eru sennilega þær sem koma úr efri þjóðfélagsstigunum, og jafnframt þær sem hafa það einna best. Þær eru því ekkert að örvænta yfir því að komast ekki frá landinu.
Síðan eru það átthagafjötrarnir. Ekki bara fjárhagslegir, heldur erfiðleikarnir við að afla sér visa inn á Schengen-svæðið. Ung ógift stúlka sem hyggst ferðast inn á það er látin ganga í gegn um ótal kannanir, t.d. um fjárhagsstöðu, bankareikninga og atvinnuhagi. Flestar stelpur sem hér eru eru - eðlilega - með mjög bága fjárhagsstöðu og jafnvel engan bankareikning. Sem gerir þetta nánast vonlaust frá upphafi.
Síðan eru það fjölskylduböndin. Konni sagði mér það einhvern tímann að flestar Austur-evrópskar stelpur sem auglýstu sjálfa sig á internetinu væru að vonast eftir einhverjum sem væri tilbúinn til að flytja TIL þeirra, ekki öfugt. Og þar af leiðandi hinn vestræna bankareikning auðvitað. Og ég er ekkert á leiðinni til A-Evrópu for good.
Þannig að gott fólk. Þið getið aflétt kenningum um að ég sé hérna (gagngert) til að leita mér að stelpu. Ég er - eins og allir einhleypingar - svo sem ég stöðugu lúkkáti, þannig að maður getur ekki sagt NJET án þess að blikna. Og stelpurnar hérna falla mér útlitslega óneitanlega vel í geð. En Little Mr. Reality er ekki langt undan og ekki vænta þess að ég labbi út úr Leifsstöð með arminn yfir öxlina á stúlkukind.
Það verður sennilega að bíða enn um sinn ;-)
Daídje strissnistja voi vossjem tsjisba? (þetta segir kennarinn minn að sé mjög mikilvæg setning fyrir peningaþyrstar bissnessblóðsugur eins og mig: "Viltu hitta mig á morgun kl. fimm?")
Monday, June 18, 2007
Þetta skotlíður allt saman. Búinn að vera hérna í tíu daga sirka. Fannst mér fyrst í dag vera eitthvað aðeins meira en tótal byrjanda í rússnesku þegar ég gat maukað saman einni ágætri setningu. Kennarinn minn var hrifinn. Í morgun setti hún fram þá kenningu að eina mögulega skýringin á því að ég vildi læra rússnesku væri til að græða peninga ... á einhvern hátt. Að ég væri bara að leika mér fannst henni ótrúverðugt. Kenndi mér að segja það á rússnesku...
En annars sagði hún mér að flestir sem kæmu til hennar að læra rússnesku væri bissnessfólk sem væri í leit að frægð og frama. Hefði t.d. sótt um vinnu sem krefðist þess að menn lærðu rússnesku. Þetta er ekki skrítið, enda mikið gullgrafaraæði hér eins og í Moskvu, þótt skalinn sé sennilega öllu minni. Mikið um feita kalla á allt of flottum bílum miðað við almennan efnahag hérna. Þeir eru síðan oft með einkabílstjóra til að passa bílana og sitja í þeim þar sem þeir leggja - yfirleitt - ólöglega...
Annars er ótrúlega mikið líf í Kænugarði. Allt er yfirfullt á einn eða annan hátt. Göturnar eru yfirfullar, gangstéttarnar yfirfullar, metróinn er yfirfullur. Og allt á nánast alveg sama hvaða tíma sem er. Hvort sem það er á annatíma eða ekki...
Ligg hér í rúminu með lappann í kjöltunni og nýbúinn að bera á mig smá smyrsl eftir flamberingu laugardagsins. Hefði átt að vera hálftíma styttra í sólbaðinu...
En annars sagði hún mér að flestir sem kæmu til hennar að læra rússnesku væri bissnessfólk sem væri í leit að frægð og frama. Hefði t.d. sótt um vinnu sem krefðist þess að menn lærðu rússnesku. Þetta er ekki skrítið, enda mikið gullgrafaraæði hér eins og í Moskvu, þótt skalinn sé sennilega öllu minni. Mikið um feita kalla á allt of flottum bílum miðað við almennan efnahag hérna. Þeir eru síðan oft með einkabílstjóra til að passa bílana og sitja í þeim þar sem þeir leggja - yfirleitt - ólöglega...
Annars er ótrúlega mikið líf í Kænugarði. Allt er yfirfullt á einn eða annan hátt. Göturnar eru yfirfullar, gangstéttarnar yfirfullar, metróinn er yfirfullur. Og allt á nánast alveg sama hvaða tíma sem er. Hvort sem það er á annatíma eða ekki...
Ligg hér í rúminu með lappann í kjöltunni og nýbúinn að bera á mig smá smyrsl eftir flamberingu laugardagsins. Hefði átt að vera hálftíma styttra í sólbaðinu...
Saturday, June 16, 2007
Vel flamberaður
Er vel flamberaður eftir náðugan dag á ströndinni í dag. Vaknaði seint, enda heldur illa sofinn eftir vikuna. Maður var ekkert að reyna að fara mjög mikið fyrr að sofa þótt Kiev sé þremur tímum á undan Íslandi og mæting kl. hálftíu í rússneskutímana alla morgna. Fór því ekki niður á strönd fyrr en um hádegisbilið í dag (kl. 9 að ísl. tíma) og lá þar í mestu makindum innan um fullt af fólki, og velti fyrir mér hversu vel íslenska þjóðin liti út ef hún borðaði jafn lítið og hreyfði sig jafn mikið og úkraínumenn...
Stefni á að kíkja aðeins á lífið í kvöld. Hugsa jafnvel að ég bjóði Konna og kærustunni hans út að borða í kvöld. Spurning um að kíkja síðan á Club Avalon, sem meistari Svenni getur ekki hætt að tjá sig um sökum mikillar hrifningar. Þar eiga víst að vera hálfnaktar dömur syndandi um í risastórum fiskabúrum. Eitthvað fyrir femínstana á Íslandi að tapa sér yfir væntanlega. En sem betur fer eru þeir þar, en ekki hér...
Da svidanja!
Stefni á að kíkja aðeins á lífið í kvöld. Hugsa jafnvel að ég bjóði Konna og kærustunni hans út að borða í kvöld. Spurning um að kíkja síðan á Club Avalon, sem meistari Svenni getur ekki hætt að tjá sig um sökum mikillar hrifningar. Þar eiga víst að vera hálfnaktar dömur syndandi um í risastórum fiskabúrum. Eitthvað fyrir femínstana á Íslandi að tapa sér yfir væntanlega. En sem betur fer eru þeir þar, en ekki hér...
Da svidanja!
Friday, June 15, 2007
Heitt heitt heitt
Það er all heitt í Kiev þessa stundina. Um 34 gráður. Þó vill til að það er hálfskýjað. Í gær heimsótti ég safn þar sem ég frétti af. Það átti að sýna Kiev í smækkaðri mynd með módelbyggingum. Alveg ljóst að það væri eitthvað fyrir mig. En þegar komið var á staðinn þá var þetta ekkert voðalega beisið. Í raun lítið annað en stór garður með einstaka byggingum í smækkaðri útgáfu...
Á safninu gaf sig á tal við mig eldri maður. Sennilega milli fimmtugs og sextugs. Við enduðum á því að rabba saman um sovéttímann á þýsku. Hann sagði mér t.a.m. frá því að foreldrar hans hefðu neyðst til að búa í flugvélaflaki af gamalli Junkers fyrstu veturna eftir að stríðinu lauk. Hann sagði mér líka frá því að þegar rigndi á þjóðvegina yfir sovéttímanna þá hefðu ökumenn alltaf gefið duglega í þegar ekið var ofan í polla. Einfaldlega til að auka líkurnar á að fljóta yfir mögulegar djúpar holur og jafnvel hyldýpi. Mjög athyglisvert...
Safnið var í grennd við ströndina í Gydropark, sem er vinsælasta útivistarsvæðið í Kiev. Ég fór í stutt sólbað þar og upp úr því fór ég og hitti tvær vinkonur Svenna á kaffihúsi við aðalgötuna. Svenni er öllum hnútum kunnugu hér sem annars staðar í A-Evrópu, og hann var svo góður að kynna mér fyrir þeim og þær aftur tilbúnar að sýna mér borgina. Maður er því farinn að kynnast fólki hérna...
Á safninu gaf sig á tal við mig eldri maður. Sennilega milli fimmtugs og sextugs. Við enduðum á því að rabba saman um sovéttímann á þýsku. Hann sagði mér t.a.m. frá því að foreldrar hans hefðu neyðst til að búa í flugvélaflaki af gamalli Junkers fyrstu veturna eftir að stríðinu lauk. Hann sagði mér líka frá því að þegar rigndi á þjóðvegina yfir sovéttímanna þá hefðu ökumenn alltaf gefið duglega í þegar ekið var ofan í polla. Einfaldlega til að auka líkurnar á að fljóta yfir mögulegar djúpar holur og jafnvel hyldýpi. Mjög athyglisvert...
Safnið var í grennd við ströndina í Gydropark, sem er vinsælasta útivistarsvæðið í Kiev. Ég fór í stutt sólbað þar og upp úr því fór ég og hitti tvær vinkonur Svenna á kaffihúsi við aðalgötuna. Svenni er öllum hnútum kunnugu hér sem annars staðar í A-Evrópu, og hann var svo góður að kynna mér fyrir þeim og þær aftur tilbúnar að sýna mér borgina. Maður er því farinn að kynnast fólki hérna...
Wednesday, June 13, 2007
Sólstrandagæji
Eftir góðan sólbaðsdag þá er setning dagsins sennilega "adna biva basjalsta", eða einn bjór takk. Adna er kvenkyns "einn", og fær -a aftan við sig. Biva er bjór og þar sem það endar á -a er það kvenkynsorð. Væri bjór karlkyns segði maður adnoi biva. That concludes our lesson for today...
Eins og fyrr sagði þá er íbúðin mín ekki langt frá helstu baðströndinni við Dnípur. Annars stærsti plúsinn við hana, á eftir rósóttu setunni. Eyddi semsagt eftirmiðdeginum á ströndinni í Obolon og renndi yfir lærdóm morgunsins á milli þess sem ég lagðist út af og naut sólarinnar...
Þetta er ansi hugguleg strönd. Með breiðri og fallegri gangstétt meðfram henni endilangri og kaffihúsum og veitingastöðum. Það dregur kannski eilítið úr fegurðinni af hafa sovétblokkirnar í bakgrunni, en það vill þó til að næst ströndinni eru nýrri blokkir - í undarlegum nýklassískum stíl - sem eru aðeins áferðarfallegri. Set hérna stuttan hlekk þar sem þið kæru lesendur getið séð staðinn þar sem ég flatmagaði. Bölvað tréð sem var alltaf að skyggja á mig sést meira að segja líka...
Svolítið fyndið hvernig bíómyndir eru "döbbaðar" hérna í sjónvarpinu. Ekki reynt að tala fyrir söguhetjurnar og reynt að herma eins vel eftir þeim og mögulegt er, heldur einfaldlega svona hálfgerður sögumaður sem talar ofan í myndina, og talið. Maður nær því kannski fyrstu tveimur orðunum sem Nicholas Cage segir, en síðan kemur ríkis-sögumaðurinn og útskýrir skilmerkilega hvað verið er að segja. Að vísu skiptast kona og karl á að lesa fyrir sitt hvort kynið. Ætli maður fari nokkuð í bíó hérna? ...
Meira síðar!
PS. Komst að því að usb-tengið mitt fyrir myndavélina rataði ekki með út, þannig að þið verðið að bíða þolinmóð eftir myndaskammtinum.
Eins og fyrr sagði þá er íbúðin mín ekki langt frá helstu baðströndinni við Dnípur. Annars stærsti plúsinn við hana, á eftir rósóttu setunni. Eyddi semsagt eftirmiðdeginum á ströndinni í Obolon og renndi yfir lærdóm morgunsins á milli þess sem ég lagðist út af og naut sólarinnar...
Þetta er ansi hugguleg strönd. Með breiðri og fallegri gangstétt meðfram henni endilangri og kaffihúsum og veitingastöðum. Það dregur kannski eilítið úr fegurðinni af hafa sovétblokkirnar í bakgrunni, en það vill þó til að næst ströndinni eru nýrri blokkir - í undarlegum nýklassískum stíl - sem eru aðeins áferðarfallegri. Set hérna stuttan hlekk þar sem þið kæru lesendur getið séð staðinn þar sem ég flatmagaði. Bölvað tréð sem var alltaf að skyggja á mig sést meira að segja líka...
Svolítið fyndið hvernig bíómyndir eru "döbbaðar" hérna í sjónvarpinu. Ekki reynt að tala fyrir söguhetjurnar og reynt að herma eins vel eftir þeim og mögulegt er, heldur einfaldlega svona hálfgerður sögumaður sem talar ofan í myndina, og talið. Maður nær því kannski fyrstu tveimur orðunum sem Nicholas Cage segir, en síðan kemur ríkis-sögumaðurinn og útskýrir skilmerkilega hvað verið er að segja. Að vísu skiptast kona og karl á að lesa fyrir sitt hvort kynið. Ætli maður fari nokkuð í bíó hérna? ...
Meira síðar!
PS. Komst að því að usb-tengið mitt fyrir myndavélina rataði ekki með út, þannig að þið verðið að bíða þolinmóð eftir myndaskammtinum.
Monday, June 11, 2007
Fyrsti tíminn
Fyrsti rússneskutíminn var í morgun. Hitti skólastjórann (sem er gutti á mínu reiki) og kennarann í morgun við Maidan Nezaleschnosti - aðaltorgið - og þau röltu með mér upp í stofnun slavneskra fræða. Þar var gengið frá námsgjaldinu og kennslan hófst fljótlega í framhaldinu af því...
Kennarinn minn heitir Anna Angelova. Sennilega um fertugt og talar ekki mikla ensku. En er voða indæl og ágætur kennari. Hún hrósar mér í hástert fyrir góðan framburð, enda tek ég mér bara Örn Árnason til fyrirmyndar í þeim efnum...
Fyrsti tíminn var nokkuð strembinn, og það er svolítið álag að vera bara einn í tíma. En fyrir vikið fær maður súpergott aðhald og maður getur farið fram og til baka í efninu eins og maður vill. Allt eftir þörfum. Verð að muna að taka með mér vatnsflösku í næsta tíma því kverkarnar urðu ansi þurrar þegar á leið...
Á morgun er spáð 30 stiga hita og glaðasólskin. Stefnan því tekin á ströndina þegar tímanum lýkur, bæði í sólbað og upprifjun eftir tímann. Góð blanda vona ég ...
Meira síðar, og verið dugleg að kommenta! ... ég heimta feedback.
Kennarinn minn heitir Anna Angelova. Sennilega um fertugt og talar ekki mikla ensku. En er voða indæl og ágætur kennari. Hún hrósar mér í hástert fyrir góðan framburð, enda tek ég mér bara Örn Árnason til fyrirmyndar í þeim efnum...
Fyrsti tíminn var nokkuð strembinn, og það er svolítið álag að vera bara einn í tíma. En fyrir vikið fær maður súpergott aðhald og maður getur farið fram og til baka í efninu eins og maður vill. Allt eftir þörfum. Verð að muna að taka með mér vatnsflösku í næsta tíma því kverkarnar urðu ansi þurrar þegar á leið...
Á morgun er spáð 30 stiga hita og glaðasólskin. Stefnan því tekin á ströndina þegar tímanum lýkur, bæði í sólbað og upprifjun eftir tímann. Góð blanda vona ég ...
Meira síðar, og verið dugleg að kommenta! ... ég heimta feedback.
Sunday, June 10, 2007
Dyyyynamooo
Rölti mikið um borgina í dag. Byrjaði á að rannsaka endastöðina á lestarlínunni sem ég tek. Komst að því að þar rétt hjá er ansi stór útimarkaður. Komst að því á nokkurn veginn sama tíma og gerði mikið úrhelli. Svo mikið að á tímabili rigni bæði hagli og beinlínis ískúlum. Alveg magnað. Hafði tekið með mér ræfilslega regnhlíf sem fyrri leigjandi íbúðarinnar hafði skilið eftir. Hún dugaði engan veginn til. Leitaði því skjóls undir útitjaldi sem seldi bjór. Obolon-bjór. Eftir fimm mínútur virtist rigningin ekkert ætla að slota, þannig að ég gerði auðvitað það eina í stöðunni og skellti mér á einn kaldan...
Eftir korter fór að slota og ég gat rannsakað markaðinn betur. Komst að því að markaðurinn selur bókstaflega allt. Allt frá slátri og svínaspiki upp í farsíma og loftnet. Minnti mjög á markaðina í Asíu. Hreinlæti? Set stórt spurningamerki við það. Nje spasiba var frasi sem ég notaði óspart þegar sölukonurnar otuðu að mér reittum hænsnum og öðru 'góðmeti' hmm...
Rannsakaði metrólínuna í hina áttina. Endastöðin í hina áttina var nánast úti í skógi. Þar sá ég ansi skemmtilegt fyrirkomulag þar sem sex akreina gata mjókkaði niður í tveggja akreina götu milli tveggja stöpla þar sem hún lá undir brú. Varð vitni að því þegar gömul Lada og gamall Bimmi voru í furðulegum Kamikaze-kappakstri eftir götunni og sá sem varð fyrstur undir brúna vann auðvitað. Umferðaröryggi? Trallalla ... ja nje snajo, myndu þeir svara...
Síðdeginu eyddi ég í útikaffihús og lestur góðra bóka. Á leiðinni til baka ráfaði ég eftir aðalgötunni, Krestchatyk, og ákvað að elta mikinn straum fólks sem var greinilega á leiðinni eitthvert. Sá fljótlega að margir báru hvíta og bláa trefla áletraða Dynamo Kiev og skaut á að það væri leikur að fara að byrja á heimavelli Dynamo, sem ég vissi að væri í nágrenninu. Það endaði auðvitað með því að ég skellti mér á leikinn! Hvað annað. Lét hössla mig í að kaupa allt of dýran miða á svartamarkaðnum (40 grivna, 500 kall, sennilega allt of mikið). Þegar inn var komið sá ég að leikurinn var á milli Dynamo Kiev og Karpati Lviv og staðan 1-1. Sætið mitt var mitt á milli Dynamo-aðdáendanna og Karpati-aðdáendanna. Mikil hróp og köll og klapp og sungið, en allt í mesta bróðerni virtist vera. Þjóðsöngurinn sunginn af og til og þá stóðu allir upp. Leikurinn endaði 3-1 fyrir Dynamo. Undir lokin var dreginn fram mikill pallur og ég áttaði mig á því að um var að ræða úrslitaleikinn í úkraínska bikarnum. Hressandi. Eftir leikinn ákvað ég að elta enn einn hópinn, sem hélt niður til Podil, en það er elsti borgarhlutinn í Kiev. Nokkurs konar 101 þeirra Kiev-búa. Þar er töluvert úrval af nettum stöðum og mikið af ungu fólki. Endist þó ekki lengi og hélt heim án þess að setjast niður. Með lúin bein og enn pínku blauta sokka eftir ævintýri snemmdagins ligg ég hér uppi í rúmi með lappann í kjöltunni og cnn í imbanum. Hugsa að ég leggi höfuð á kodda von bráðar, enda fyrsti rússneskutíminn í fyrramálið! Da svidanja.
heimavöllur Dynamo Kiev
Eftir korter fór að slota og ég gat rannsakað markaðinn betur. Komst að því að markaðurinn selur bókstaflega allt. Allt frá slátri og svínaspiki upp í farsíma og loftnet. Minnti mjög á markaðina í Asíu. Hreinlæti? Set stórt spurningamerki við það. Nje spasiba var frasi sem ég notaði óspart þegar sölukonurnar otuðu að mér reittum hænsnum og öðru 'góðmeti' hmm...
Rannsakaði metrólínuna í hina áttina. Endastöðin í hina áttina var nánast úti í skógi. Þar sá ég ansi skemmtilegt fyrirkomulag þar sem sex akreina gata mjókkaði niður í tveggja akreina götu milli tveggja stöpla þar sem hún lá undir brú. Varð vitni að því þegar gömul Lada og gamall Bimmi voru í furðulegum Kamikaze-kappakstri eftir götunni og sá sem varð fyrstur undir brúna vann auðvitað. Umferðaröryggi? Trallalla ... ja nje snajo, myndu þeir svara...
Síðdeginu eyddi ég í útikaffihús og lestur góðra bóka. Á leiðinni til baka ráfaði ég eftir aðalgötunni, Krestchatyk, og ákvað að elta mikinn straum fólks sem var greinilega á leiðinni eitthvert. Sá fljótlega að margir báru hvíta og bláa trefla áletraða Dynamo Kiev og skaut á að það væri leikur að fara að byrja á heimavelli Dynamo, sem ég vissi að væri í nágrenninu. Það endaði auðvitað með því að ég skellti mér á leikinn! Hvað annað. Lét hössla mig í að kaupa allt of dýran miða á svartamarkaðnum (40 grivna, 500 kall, sennilega allt of mikið). Þegar inn var komið sá ég að leikurinn var á milli Dynamo Kiev og Karpati Lviv og staðan 1-1. Sætið mitt var mitt á milli Dynamo-aðdáendanna og Karpati-aðdáendanna. Mikil hróp og köll og klapp og sungið, en allt í mesta bróðerni virtist vera. Þjóðsöngurinn sunginn af og til og þá stóðu allir upp. Leikurinn endaði 3-1 fyrir Dynamo. Undir lokin var dreginn fram mikill pallur og ég áttaði mig á því að um var að ræða úrslitaleikinn í úkraínska bikarnum. Hressandi. Eftir leikinn ákvað ég að elta enn einn hópinn, sem hélt niður til Podil, en það er elsti borgarhlutinn í Kiev. Nokkurs konar 101 þeirra Kiev-búa. Þar er töluvert úrval af nettum stöðum og mikið af ungu fólki. Endist þó ekki lengi og hélt heim án þess að setjast niður. Með lúin bein og enn pínku blauta sokka eftir ævintýri snemmdagins ligg ég hér uppi í rúmi með lappann í kjöltunni og cnn í imbanum. Hugsa að ég leggi höfuð á kodda von bráðar, enda fyrsti rússneskutíminn í fyrramálið! Da svidanja.
heimavöllur Dynamo Kiev
Á meðan laufin sofa liggja spaðarnir andvaka
Þetta gæti hæglega verið titillinn á myndinni í sjónvarpinu einmitt núna. Gömul rússnesk í gulum litum með einhverjum duldum boðskap sem ég skil ekki. Verulega artí. Vantar bara Örn Árnason maka á sig kolum og Sigga Sigurjóns blásandi á kertin ... svona fyrir þá sem muna eftir Skaupinu ´85...
En ég er semsagt kominn til Kiev heill á húfi! Loks búinn að tengja lappann við módemið í íbúðinni og get kíkt á netið...
Ferðin gekk býsna vel. Flugið til London var nokkuð ljúft. Það var ákveðin reynsla að gista á gistiheimilinu í London. Gott fyrir þá að vera ekki að sækja um einhverja stjörnugjöf þar sem ég efast að þeir myndu fá mjög margar. Herbergið var ekki stórt og útsýnið var yfir í gaflinn á næsta húsi. En engu að síður alveg fullnægjandi fyrir eina nótt...
Morguninn eftir var svo brunað út á Heatrow. Á Heathrow er búið að fella niður alla almenna innritun og færa hana yfir í sjálfsinnritun (er það orð?). Þó var fólk á staðnum sem aðstoðaði þá sem ekki voru tölvusinnaðir til að bjarga sér. Ég öfunda ekki fólk sem vinnur á flugvöllum. Þegar komið var inn í biðsalinn blasti við mér ansi myndarlegur Ferrari 430. Hann er aðalvinningurinn í svona lúxusbílahappdrætti sem er víst vinsælt. Ég gat ekki annað en keypt miða, þrjá fyrir tvo. Eyddi restinni af pundunum mínum í þá. Ég verð því kominn á draumakaggann eftir bara tvær vikur. Ok, þegar ég kem heim aftur...
Þegar nær dró útgangi 43 fjölgaði alltaf þeim sem töluðu rússnesku. Vissi að ég væri á réttri leið. Menn með yfirvaraskegg og kvenfólk í hlébarðabuxum. Enginn misskilningur þarna á ferðinni...
Flugið til Kiev var nokkuð ljúft. English breakfast um borð. Ekki mjög gott. Nóg pláss í vélinni. Verst að ég hafði ekki getað hlaðið lappann um nóttina svo að ég gat bara horft á einn þátt af Family Guy. Gluggaði í Economist í staðinn. Smá turbulence þegar kom yfir Pólland...
Kiev Borispyl flugstöðin hefur ekki stækkað síðan ég kom síðast. Hún minnir á flugstöðina í Luxemburg í denn, fyrir þá sem muna eftir henni. En flugvélunum á flughlaðinu hafði engu að síður fjölgað. Það gekk bara býsna vel að komast í gegn um eftirlitið. Visalaus gekk ég síðan óáreittur að farangursbandinu og sótti töskuna sem fylgdi sem betur fer með í flugið...
Konni - Kostyantin - tók svo á móti mér glaðbeittur við útganginn. Þvílík aðstoð sem er búin að vera í honum. Endalaus hjálpsemi. Hann leiddi mig í gegn um þvögu af blóðsjúgandi leigubílstjórum og inn í flugrútu. Hún ók okkur niður að aðaljárnbrautastöðinni í Kiev. Þar komumst við að því, okkur til mikillar hrellingar, að metróstöðin var lokuð vegna viðgerða. Upphófst nú mikið ferðalag með yfirfylltum míkróbússum á mesta annatíma á föstudegi. Ég með mína tösku og laptop auk jakka sem ég gat ómögulega verið í vegna hita. Mig langaði rosalega að panta taxa, en var ekki með neinn úkraínskan pening og hafði mig ekki í það að biðja Konna um að lána fyrir Taxa. Auk þess sem þetta var nú bara pínku skemmtileg upplifun. Góð minning þarna...
Eftir um þriggja tíma hark frá því ég lenti náði ég loks til fallegu kommablokkarinnar þar sem íbúðin mín er í. Geroev Stalingrada takk fyrir. Breiðgata Stalíns...
Mér leist nú ekkert á blikuna þegar gengið var inn í bygginguna. Mjög sjoppulegt svo vægt sé til orða tekið. Brotnar flísar. Flögnuð málning, brotnar perur, gömul sjúskuð lyfta. Ansi óspennandi. Eftir smá glímu við skrána komumst við inn í íbúðina. Og mér létti mikið. Hún var bara nákvæmlega eins og henni var lýst á síðunni. Hún virkar kannski aðeins stærri á myndum, en allt bara nokkuð nærri lagi. Allt virkar, sem er það mikilvægasta. Líka internetið!
Meira síðar...
Da svidanja
En ég er semsagt kominn til Kiev heill á húfi! Loks búinn að tengja lappann við módemið í íbúðinni og get kíkt á netið...
Ferðin gekk býsna vel. Flugið til London var nokkuð ljúft. Það var ákveðin reynsla að gista á gistiheimilinu í London. Gott fyrir þá að vera ekki að sækja um einhverja stjörnugjöf þar sem ég efast að þeir myndu fá mjög margar. Herbergið var ekki stórt og útsýnið var yfir í gaflinn á næsta húsi. En engu að síður alveg fullnægjandi fyrir eina nótt...
Morguninn eftir var svo brunað út á Heatrow. Á Heathrow er búið að fella niður alla almenna innritun og færa hana yfir í sjálfsinnritun (er það orð?). Þó var fólk á staðnum sem aðstoðaði þá sem ekki voru tölvusinnaðir til að bjarga sér. Ég öfunda ekki fólk sem vinnur á flugvöllum. Þegar komið var inn í biðsalinn blasti við mér ansi myndarlegur Ferrari 430. Hann er aðalvinningurinn í svona lúxusbílahappdrætti sem er víst vinsælt. Ég gat ekki annað en keypt miða, þrjá fyrir tvo. Eyddi restinni af pundunum mínum í þá. Ég verð því kominn á draumakaggann eftir bara tvær vikur. Ok, þegar ég kem heim aftur...
Þegar nær dró útgangi 43 fjölgaði alltaf þeim sem töluðu rússnesku. Vissi að ég væri á réttri leið. Menn með yfirvaraskegg og kvenfólk í hlébarðabuxum. Enginn misskilningur þarna á ferðinni...
Flugið til Kiev var nokkuð ljúft. English breakfast um borð. Ekki mjög gott. Nóg pláss í vélinni. Verst að ég hafði ekki getað hlaðið lappann um nóttina svo að ég gat bara horft á einn þátt af Family Guy. Gluggaði í Economist í staðinn. Smá turbulence þegar kom yfir Pólland...
Kiev Borispyl flugstöðin hefur ekki stækkað síðan ég kom síðast. Hún minnir á flugstöðina í Luxemburg í denn, fyrir þá sem muna eftir henni. En flugvélunum á flughlaðinu hafði engu að síður fjölgað. Það gekk bara býsna vel að komast í gegn um eftirlitið. Visalaus gekk ég síðan óáreittur að farangursbandinu og sótti töskuna sem fylgdi sem betur fer með í flugið...
Konni - Kostyantin - tók svo á móti mér glaðbeittur við útganginn. Þvílík aðstoð sem er búin að vera í honum. Endalaus hjálpsemi. Hann leiddi mig í gegn um þvögu af blóðsjúgandi leigubílstjórum og inn í flugrútu. Hún ók okkur niður að aðaljárnbrautastöðinni í Kiev. Þar komumst við að því, okkur til mikillar hrellingar, að metróstöðin var lokuð vegna viðgerða. Upphófst nú mikið ferðalag með yfirfylltum míkróbússum á mesta annatíma á föstudegi. Ég með mína tösku og laptop auk jakka sem ég gat ómögulega verið í vegna hita. Mig langaði rosalega að panta taxa, en var ekki með neinn úkraínskan pening og hafði mig ekki í það að biðja Konna um að lána fyrir Taxa. Auk þess sem þetta var nú bara pínku skemmtileg upplifun. Góð minning þarna...
Eftir um þriggja tíma hark frá því ég lenti náði ég loks til fallegu kommablokkarinnar þar sem íbúðin mín er í. Geroev Stalingrada takk fyrir. Breiðgata Stalíns...
Mér leist nú ekkert á blikuna þegar gengið var inn í bygginguna. Mjög sjoppulegt svo vægt sé til orða tekið. Brotnar flísar. Flögnuð málning, brotnar perur, gömul sjúskuð lyfta. Ansi óspennandi. Eftir smá glímu við skrána komumst við inn í íbúðina. Og mér létti mikið. Hún var bara nákvæmlega eins og henni var lýst á síðunni. Hún virkar kannski aðeins stærri á myndum, en allt bara nokkuð nærri lagi. Allt virkar, sem er það mikilvægasta. Líka internetið!
Meira síðar...
Da svidanja
Wednesday, June 6, 2007
Lagt í 'ann
Jæja góðir hálsar.
Þegar þetta er skrifað er réttur sólarhringur í brottför til London þar sem ég gisti í eina nótt áður en förinni verður haldið áfram til Kiev á föstudagsmorguninn. Lagt verður í hann kl. 16 á morgun og áætlað að lenda um kl. 20 í London að staðartíma. Er búinn að útvega mér gistingu á hinu víðfræga gistihúsi Oakwood Guest House í West Draydon, en það ku vera í næsta nágrenni Heathrow...
Flugið til Kiev er svo snemma á föstudagsmorgun og ég þarf að vera kominn út á völl ekki seinna en hálfátta. Oakwood er ekki svo þróað að geta boðið upp á vakningu með síma, heldur er frúin búin að lofa mér að hún muni láta vekjaraklukku fylgja með herberginu. Hugulsemin í blessuðum Bretunum...
Hér er svo hlekkur sem sýnir staðsetninguna á íbúðinni minni í Kiev þessar þrjár vikur sem ég verð á námskeiðinu. Hressandi staðsetning innan um byggingar sem reistar voru á hátindi Austur-evrópskrar byggingarlistar: Sovéttímanum....
Hér er svo annar hlekkur sem sýnir innvolsið í íbúðinni. Þetta er sko 30 fermetra lúxusíbúð ... luxury apartment sko. Meðal þess sem fylgir með í lúxusinum er gegnsæ klósettseta með skemmtilegu rósamynstri og niðurfellanlegt rúm! Mig hefur alltaf dreymt um að fá að sofa í svoleiðis rúmi alveg síðan ég sá einhverja Carry-On myndina þegar ég var gutti, og menn voru að endasendast upp og niður í hinu mesta hamagangi...
Hinn úkraínski Konni - eða Kostyantin Stroginov - sem er kunningi minn í Kiev og við kynntumst í Vondulagakeppninni fyrir tveimur árum, ætlar að taka á móti mér á flugvellinum í Kiev á föstudaginn og verður vonandi búinn að sækja lykilinn að íbúðinni fyrir mig, eins og hann er búinn að lofa. Hann og kærastan hans eru svo búin að lofa mér að sýna mér helstu lystisemdir Obolon-hverfisins, en þau búa - merkilegt nokk - við sömu götu! ... en þetta er reyndar býsna stór gata og ég hugsa að hún - ein og sér - geti hýst alla Reykvíkinga...
Það ku vera internettenging í íbúðinni (allegedly), svo ég mun reyna að blogga næst á föstudagskvöldið, ef ég næ að tengja lappann. Þannig að bæ í bili alle sammen...
Þegar þetta er skrifað er réttur sólarhringur í brottför til London þar sem ég gisti í eina nótt áður en förinni verður haldið áfram til Kiev á föstudagsmorguninn. Lagt verður í hann kl. 16 á morgun og áætlað að lenda um kl. 20 í London að staðartíma. Er búinn að útvega mér gistingu á hinu víðfræga gistihúsi Oakwood Guest House í West Draydon, en það ku vera í næsta nágrenni Heathrow...
Flugið til Kiev er svo snemma á föstudagsmorgun og ég þarf að vera kominn út á völl ekki seinna en hálfátta. Oakwood er ekki svo þróað að geta boðið upp á vakningu með síma, heldur er frúin búin að lofa mér að hún muni láta vekjaraklukku fylgja með herberginu. Hugulsemin í blessuðum Bretunum...
Hér er svo hlekkur sem sýnir staðsetninguna á íbúðinni minni í Kiev þessar þrjár vikur sem ég verð á námskeiðinu. Hressandi staðsetning innan um byggingar sem reistar voru á hátindi Austur-evrópskrar byggingarlistar: Sovéttímanum....
Hér er svo annar hlekkur sem sýnir innvolsið í íbúðinni. Þetta er sko 30 fermetra lúxusíbúð ... luxury apartment sko. Meðal þess sem fylgir með í lúxusinum er gegnsæ klósettseta með skemmtilegu rósamynstri og niðurfellanlegt rúm! Mig hefur alltaf dreymt um að fá að sofa í svoleiðis rúmi alveg síðan ég sá einhverja Carry-On myndina þegar ég var gutti, og menn voru að endasendast upp og niður í hinu mesta hamagangi...
Hinn úkraínski Konni - eða Kostyantin Stroginov - sem er kunningi minn í Kiev og við kynntumst í Vondulagakeppninni fyrir tveimur árum, ætlar að taka á móti mér á flugvellinum í Kiev á föstudaginn og verður vonandi búinn að sækja lykilinn að íbúðinni fyrir mig, eins og hann er búinn að lofa. Hann og kærastan hans eru svo búin að lofa mér að sýna mér helstu lystisemdir Obolon-hverfisins, en þau búa - merkilegt nokk - við sömu götu! ... en þetta er reyndar býsna stór gata og ég hugsa að hún - ein og sér - geti hýst alla Reykvíkinga...
Það ku vera internettenging í íbúðinni (allegedly), svo ég mun reyna að blogga næst á föstudagskvöldið, ef ég næ að tengja lappann. Þannig að bæ í bili alle sammen...
Subscribe to:
Posts (Atom)