Standsíja Minska

Það má með sanni segja að neðanjarðarlestarnar í Kænugarði séu lífæðar borgarinnar. Kerfið er ekki mjög stórt, þrjár línur, en geysilega skilvirkt og vinsælt með meiru. Meira að segja of vinsælt að margra mati, enda vagnarnir yfirleitt algerlega smekkfullir. Ekki síst þegar nær dregur miðbænum. Það veldur því að flestir þurfa að standa og oft kallar þetta á heldur mikla nánd við næsta mann. Sem betur fer eru úkraínumenn nokk þrifalegir og engin fýla. Þegar um er að ræða kvenfólk í yngri kantinum getur þetta líka bara verið nokkuð hressandi...

Lestirnar ganga frá allt að mínútufresti og upp í fimm mínútur. Stysti tíminn milli lesta hef ég séð fara niður í 45 sekúndur, en lengst upp í sex mínútur, seint að kveldi. Maður sér tímann milli lestanna á stórri klukku á hverri stöð. Stundum veltir maður óneitanlega fyrir sér hversu örugg boðskiptin séu milli lestanna og hversu fljótt menn geta brugðist við ef t.d. ein lestin bilar í miðjum göngum. Lestarnar eru að vísu ekki lengi að bremsa sig niður, sem veitir smá huggun, en það kæmi manni nú samt ekkert verulega á óvart að heyra einhvern tímann fregnir af því að tvær lestar hafi skollið saman...

Stöðin mín kallast "Minska", og heitir væntanlega í höfuðið á Minsk, höfuðborg Hvíta-Rússlands. Og talandi um Hvíta-Rússland, þá fór ég á Tsjernobyl safnið í gær. Það var ekkert sérstaklega fróðlegt þar sem lítið var um skilti og útskýringar, og engar á ensku. Safnið var að mestu samansafn af ýmsum hlutum s.s. einkennisbúningum, göllum, bréfum, skeytum, fréttablöðum (með fréttum um slysið), myndir, plaköt og ýmsar græjur. Fróðlegast var sennilega módel af kjarnaofninum, enda fékk maður að ýta á takka og þá fór allt af stað. Ekki sprengingin, heldur bara hvernig verið virkaði áður en allt fór á versta veg...